Films beschouwen op theologische wijze is hot. Afgelopen weekend werd het christelijke filmfestival Reflect georganiseerd in Pathé Ede en iets meer dan een week daarvoor vond de eerste editie plaats van de Theologische Filmclub. Op 26 maart 2025 kwam een gemêleerd gezelschap, jong en oud, protestant en katholiek, samen in de Augustinuszaal van de Theologische Universiteit Utrecht om eerst naar dr. Arnold Huijgen te luisteren met zijn inleiding op de film en vervolgens De man uit Rome (2023) te kijken. Filosoof Nathanael Korfker was erbij en deelt zijn bevindingen.

De derde filmavond van de Theologische Filmclub stond in het teken van A Monster Calls, een fantasyfilm van regisseur Juan Antonio Bayona over een dertienjarige jongen die een boommonster ontmoet net buiten zijn slaapkamerraam. Anna Haase was bij de filmclubavond en vraagt zich af: wat leert deze film mij over God?

Onlangs vond de derde avond van de Theologische Filmclub plaats. Met dit keer op het witte doek: Barbie. Theoloog Tabitha van Krimpen gaf een lezing en herkent in Barbie veel theologische en filosofische thema’s: de schepping, de zondeval, de dood, depressie en de eeuwige jeugd. De film blijkt verrassend diepgaand en aan te zetten tot reflectie over de zin van het leven. Lees hieronder haar analyse van deze roze kaskraker.

Onlangs vond de tweede avond van het nieuwe seizoen van de Theologische Filmclub plaats. Op deze avond leidde Rianne ten Voorde de film Manchester by the Sea in. Deze Amerikaanse film komt uit 2016 en is geregisseerd door Kenneth Lonergan. De film maakte veel los in de zaal. Sommigen hadden de film zelfs al voor de vijfde keer gezien, en toch bleek deze even schokkend. Othniël de Jong gaat in zijn analyse na hoe vanuit een medisch en een theologisch perspectief gereflecteerd kan worden op mentale klachten als depressiviteit.

Voordat ik ‘Calvinism. A Very Short Introduction’ van Jon Balserak las, dacht ik dat onze Nederlandse gereformeerde traditie een bijzonderheid was die nergens elders te vinden was. Hooguit kwam het op enkele plekken voor in de VS, Canada of Zuid-Afrika, daar gebracht door Nederlandse immigranten uit de laatste eeuwen. De vragen van de traditie waarin ik opgroeide leken nergens elders voor te komen.

Hoe ben je er als kerk voor alle generaties? Dat is een vraag waar in kerken vaak veel aandacht, energie én frustratie in gaat zitten. Een kerk zonder jongeren is een kerk zonder toekomst, zo lijkt het soms. Het is de vraag of dat klopt: ook zonder jongeren kan een kerk een toegewijde gemeenschap van Jezus Christus zijn. Soms gaat dat zelfs beter als je niet alleen maar kijkt naar de leeftijdsverdeling in de kerk.  

We leven in een cultuur waar argwaan hoogtij viert. Het woord heeft veel aan geloofwaardigheid verloren. Jan zegt wit. Fien zegt zwart. Beiden met een uitgestreken gezicht. Wie heeft er gelijk? Beeld en geluid worden met aan perfectie grenzende technieken bewerkt en gemanipuleerd. Het is thans mogelijk videobeelden te produceren waarin je paus Franciscus vurig hoort en ziet pleiten voor abortus tot vlak voor de geboorte.

‘Schepping uit niets’ is een uitspraak die ingaat tegen onze ervaring dat van niets, niets komt. Toch is die vreemde uitspraak van groot belang voor onze visie op God, die als Schepper van niets afhankelijk is en voor onze visie op onszelf die ten diepste grootse gaven zijn.

Opnieuw gaan we een veertigdagentijd in zonder samenkomsten waarin we elkaar in levenden lijve in de kerk ontmoeten. Nu was de tijd voor Pasen altijd al bedoeld als periode van verstilling, versobering en voorbereiding, maar nu voelt het nog meer als een woestijntijd vanwege het coronavirus. Sinds de vorige Pasen is de situatie rondom covid-19 bepaald niet verbeterd. We snakken naar versoepeling van de maatregelen, naar verlossing van het virus.