Waken, het lijkt niet meer van deze tijd. Want waken is wachten en dat doen we niet graag. We zijn ingesteld geraakt op snelheid en efficiëntie, terwijl waakzaam wachten om […]

Simone Weil was filosofe, lerares klassieke talen, politiek activiste en nog meer – een complexe persoon. Vier teksten worden uitgelicht, over een godservaring, studeren, Gods liefde en vriendschap.

In Nederland is de afgelopen decennia een traditie gegroeid van waken tegen geweld en onrecht. Bekend is de Franciscaanse Vredeswake tegen kruisraketten die in de jaren 1980 plaatsvond bij de militaire basis in Woensdrecht. In de jaren 1990 ontstonden bij ’grensgevangenissen’ in Amsterdam, Rotterdam en Zeist wakes tegen het vluchtelingenbeleid van de overheid. Gerard Moorman, lid van de Jeannette Noelhuisgemeenschap in Amsterdam, vertelt over de wakes op Schiphol.

Op de drempel van dit nieuwe jaar ben ik een paar dagen te gast bij Lode van Hecke, vader-abt van de trappisten van Orval, dat bijzondere klooster in de driehoek tussen Frankrijk, Luxemburg en België. Hij vertelt me wat hem is overkomen tijdens zijn eerste jaren in de abdij. Hij is dan ziekenbroeder en waakt bij een monnik die eerbiedwaardige taken heeft gehad in de orde en op de dood wacht. Deze stervende broeder vertelt Lode: ‘De essentie van leven is doen wat je doet, in liefde. Om meer gaat het niet. Doe wat je opdracht is. Soms is dat alleen maar aanwezig zijn, soms ook luisteren en een andere keer de helpende hand bieden. Als het maar in liefde gebeurt, onbaatzuchtige liefde voor de ander. Want dan geef je leven door, dan ben je vruchtbaar’. Lode van Hecke waakt op dat moment bij deze stervende monnik en beseft dat hij raakt aan het wezen van het leven, want hij geeft zich aan de ander. In onbaatzuchtige liefde, zonder de verwachting daar wat voor terug te krijgen.

Waken in bijbelse zin is een bewust afwijken van de natuurlijke gang van zaken. Op de achtergrond staat het biologisch ritme dat we kennen uit het scheppingsverhaal: ‘Zo werd het avond en morgen: de eerste dag’ (Genesis 1:5). Onder normale omstandigheden voegt de mens zich naar dit voorgegeven patroon, ook de vrome mens: ‘Bij mijn neerliggen en mijn opstaan zal ik de Eeuwige prijzen.’ Waken is daarentegen een vrijwillig doorbreken van het gewone ritme van slapen en wakker zijn.

Een medemens in zijn stervensuur nabij zijn. Daarover gaan deze portretjes van mensen die waken. Veel mensen die waken. Veel mensen ’waken’. Sommigen doen dit beroepsmatig, zoals op de Intensive […]

Wakker worden in een vreemd land. Het was de hoofdredactie van het RD overkomen. Hoe kan een christen zich nu thuis voelen in het land van Rob Jetten? Wordt het geloof niet binnen de kortste keren naar de privésfeer verbannen? Filosoof Sjoerd Griffioen laat aan de hand van het begrip ‘secularisatie’ zien, dat ons niet per sé een ramp is overkomen. Bovendien, christenen zijn toch altijd op doortocht?

Er is in het pastoraat het ‘wat’ van de communicatie en het ‘hoe’. De visie op pastoraat en de manier waarop je communiceert als pastor hebben met elkaar te maken. […]

Hadewijch, de middeleeuwse mystica die in het Middelnederlands hartstochtelijk schreef over de liefdesrelatie tussen God en mens, was literair actief in het midden van de dertiende eeuw in het voormalige hertogdom Brabant. Vier werken staan op haar naam: Visioenen (inclusief het addendum Lijst der volmaakten), Brieven, Liederen (ook bekend als Strofische Gedichten) en Rijmbrieven (of Mengeldichten). In dit veelzijdige oeuvre staat de Minne centraal: de goddelijke liefde die de mens uitnodigt tot een leven van contemplatie en minnedienst.