Mensen kunnen stress ervaren door de dingen die ze zijn gaan geloven over God, gehoorzaamheid en schuld en over wat veilig en gevaarlijk is. Deze stress kan invloed hebben op relaties, werk, identiteit en gezondheid. Inge Bosscha noemt dit ‘geloofsstress’ en wijdt er een drietal artikelen aan. In het vorige artikel schreef ze over belemmerende geloofsovertuigingen. In dit slotartikel neemt ze het geloof zelf onder de loep. Wat doe je als de leer ervaren wordt als een last?

Soms vóél je het gebeuren. Er komt iets over een zaal waardoor de hele ruimte wordt tot één geheel. De woorden van de spreker resoneren diep in de harten van de aanwezigen. Mensen zitten op het puntje van hun stoel, hier en daar rollen tranen over de wangen. Iedereen wéét: dit gaat over míj en Gód is hier. Het zijn momenten van de grootste intimiteit en intensiteit waar het Woord gebéúrd in het binnenste van de mensen.

Mensen kunnen stress ervaren door de dingen die ze zijn gaan geloven over God, gehoorzaamheid en schuld en over wat veilig en gevaarlijk is. Deze stress kan invloed hebben op relaties, werk, identiteit en gezondheid. Inge Bosscha noemt dit ‘geloofsstress’ en wijdt er een drietal artikelen aan. In dit tweede artikel bespreekt ze stress veroorzaakt door belemmerende geloofsovertuigingen. Hoe hiermee om te gaan? 

Mensen kunnen stress ervaren door de dingen die ze zijn gaan geloven over God, gehoorzaamheid en schuld en over wat veilig en gevaarlijk is. Deze stress kan invloed hebben op relaties, werk, identiteit en gezondheid. Inge Bosscha noemt dit ‘geloofsstress’ en wijdt er een drietal artikelen aan. In dit eerste artikel onderscheidt ze geloofsstress van ‘kerkpijn’ en ‘religiestress’ en laat ze aan de hand van praktijkvoorbeelden zien welke vormen geloofsstress kan aannemen.

Wanneer is de Bijbel geschreven? Dat is niet eenvoudig te beantwoorden, want de Bijbel is geen boek uit één tijd, maar juist een bundeling van geschriften die over vele eeuwen […]

Hoe voelt het als oorlog onder je huid kruipt, welke geuren en geluiden blijven je bij? Wat als jij het bent die gegijzeld en gemarteld wordt, die staat te huilen om je kind, en de hele wereld kijkt mee? Wat als je doodsangsten uitstaat in een schuilkelder of gewoon in je eigen huis, terwijl de raketten rondom inslaan? Ik kijk naar mijn telefoon en het duizelt me. Ik wil het allemaal niet weten en toch ook weer wel, ik voel me bang en boos en verdrietig tegelijk. Mijn hart huilt om afgeslachte baby’s en zoveel meer, en ik denk: God, waarom? Hoe lang nog? Heer, ontferm u.

Jean-Jacques Suurmond geeft op heldere wijze een beeld van de mystieke weg die iedere mens in principe gaat. In iedere mens smeult het vonkje van de ziel dat er intens naar verlangt om terug te keren in het grote vuur waaruit het voortkomt, namelijk God zelf. Het nadeel van dit spreken is dat het tot de religieuze taal behoort die veelal nauwelijks meer gekend en herkend wordt.

“Ik ben geboren in de Eerste Wereldoorlog”, vertelde ze me graag. Een Britse dame van toen ver in de 90, door MS gekluisterd aan haar rolstoel, bij wie ik in het woonzorgcentrum regelmatig op bezoek mocht komen als zorgpastor. “Mijn ouders gaven mij als lichtgewicht baby’tje in volle oorlogstijd eieren van bij de boer te eten op advies van de dokter. En zie mij hier nu zitten, ik ben er nog hè.” Haar frisse, Britse veerkracht zal ik nooit vergeten.

Uitgangspunt van Bidden in de nacht is een avondgebed uit het anglicaanse Book of Common Prayer. Tish Harrison Warren, priester in de Anglicaanse Kerk in Noord-Amerika, vond troost bij de […]