Afgelopen jaar ben ik dertig geworden en dat betekent dat ik bij de generatie hoor die de mooie naam ‘millennials’ heeft gekregen. Geboren tussen 1980 en 1995 is dit de […]

Je kunt de huidige tijd opvatten als een crisis, in de zin van een ‘noodsituatie’. Maar een crisis is een moment van wending: het kan alle kanten opgaan. De tekenen van de tijd verdienen het om geduid te worden. Daarbij is het van belang in het heden te leven, lering trekkend uit het verleden en hoopvol kijkend naar de toekomst.

Binnen de godsdienstwetenschappelijke paradigma’s van Durkheim en Weber moeten we ook de ‘klassiekers’ Das Heilige (1917) van Rudolf Otto en Das Heilige und Profane (1957) van Mircea Eliade begrijpen. Binnen de gestelde kaders van vooruitgang, individualisering en rationalisme proberen beide auteurs, elk vanuit hun eigen perspectief, het blijvende belang van het heilige als religieus fenomeen te onderstrepen.

Het Heilige heeft niet veel ruimte nodig om tot z’n recht te komen, een sneeuwkristal kan al genoeg zijn. Maar kan het heilige ook in de chaos wonen? Het boek Exodus vertelt in hoofdstuk 3 dat Mozes in de brandende braamstruik een ontmoeting met God heeft. God zegt daar: ‘Ik heb gezien hoe ellendig mijn volk er in Egypte aan toe is, ik heb hun jammerklachten over hun onderdrukkers gehoord, ik weet hoe ze lijden. Daarom ben ik afgedaald.’ God is dus niet bang voor de chaos. Hij is er in afgedaald om bij zijn onderdrukte volk te zijn en Hij houdt het er ook uit, want de onderdrukking in Egypte duurde lang.

Al eeuwen wordt het Heilige Land bezocht door mensen uit het ‘westen’. Reizigers met een grote verscheidenheid aan achtergronden, motieven en denkbeelden, waaronder handelaren, diplomaten, militairen, pelgrims, toeristen en wetenschappers. De reisverslagen en het beeldmateriaal die ze tijdens hun verblijf in het gebied vervaardigden, vormen een interessante getuigenis van de locaties die ze bezochten, de avonturen die ze er beleefden en de ontmoetingen die ze er hadden. In deze bijdrage een impressie hiervan.

Sinds de zestiende eeuw wordt Johannes 17 aangeduid als het hogepriesterlijk gebed van Jezus. Maar waarom eigenlijk? En wat kan dit hoofdstuk uit het Johannesevangelie ons leren over de liturgie? De aanduiding ‘hogepriester’ wijst immers op een liturgische functie. In dit artikel wordt de relatie tussen Jezus zoals Hij verschijnt en bidt in Johannes 17 en het liturgisch gebed nader bekeken.

Wanneer Jezus aan het kruis alles heeft volbracht, buigt Hij het hoofd. Niet om daarmee aan te geven dat Hij verslagen is. Maar als een teken van zijn onderwerping aan de wil van de Vader.

Het lichaam is heilig, lees de Psalmen en zelfs de grondwet er maar op na. Dat verplicht anderen en onszelf om er zorgvuldig en liefdevol mee om te gaan.Het lichaam […]

Jezus doorbreekt zowel familiecodes als religieuze kaders, waardoor mensen Hem verkeerd beoordelen. Wie alleen door zijn eigen bril kijkt, sluit zich af voor de Geest en mist Gods werk. Jezus nodigt uit tot een open hart, waar liefde de nieuwe familie vormt.