Waar de Bijbel vooral de liefde predikt, klinken woorden over ‘haten’ wel heel schrijnend. Hoe verstaan we Jezus, voor ons leven hier en nu, en verder…? Als er één woord […]

Bij Marcus 1,40-45 Eerst had Marit een akelige keelontsteking. Toen die over was, bleef ze verhoging houden en bleef ze hangerig. De dokter liet haar bloed onderzoeken. Hij constateerde de […]

Bij Lucas 2,21 Een naam krijg je niet zomaar. Daar is door je ouders vaak lang over nagedacht. Sommige namen hebben een speciale betekenis, andere namen niet. Om het eens […]

Een naam is een sleutel tot wie we zijn, tot onze geschiedenis en toekomst. Zonder naam geen identiteit: alsof je niet bestaat. Veel mensen vragen zich af waar hun naam vandaan komt — wie hem gekozen heeft, wat hij betekent, en waarom zij juist die naam hebben gekregen.

Marcus verkondigt dat in Jezus het Rijk Gods naderbij is gekomen. Hierbij duidt hij heel Jezus’ leven als in lijn met hoe God is en beschreven wordt in Tora, Profeten en Geschriften. De God die Jezus predikt geeft brood aan de hongerigen (Ps. 146,7) en opent de ogen van de blinden (Ps. 146,8), en zo handelt ook Jezus zelf (Marc. 6,30-44; 8,1-9.22-26; vgl. de Dienaar van JHWH in Jes. 42,7). Dit is ook het teken dat Gods Dag aangebroken is (vgl. Jes. 35,5-6).

Een mens, oud, jong, of ergens tussenin, is geen los individu. We maken altijd deel uit van verschillende systemen. Het basissysteem is het gezin waarin we zijn geboren. Patronen in dit gezin werken door in ons leven op allerlei terreinen.

In de kloosters wordt elke dag besloten met het zingen van Maria’s lofzang, het Magnificat. Hoe voelt het voor een monnik zich bij Maria te voegen? Zijn er niet soms ál te moeilijke situaties, waarin dat niet kán? Hoe zingt zij ons voor en wat geeft zij ons mee…?

BEELD EN TEKST: Stephan de Jong, predikant in de Protestantse Gemeente Bussum en redactielid van Open Deur. Faas Ferdinands had zijn gezicht verloren. Dat merkte hij toen hij thuis in […]

Het gezamenlijke thema van alle drie de teksten van deze eerste zondag van de Advent is ‘tijd’. En dan niet tijd om de duur van iets te meten, maar tijd in de zin van ‘tijdvak’ of ‘tijdperk’, telkens met bepaalde kenmerken en een specifieke waarde en betekenis. De twee nieuwtestamentische teksten getuigen van de christelijke overtuiging in een bijzondere tijd te leven; de oudtestamentische tekst geeft uitdrukking aan de hoop die verbonden is met de ‘laatste’ tijd, een tijd waarin de Eeuwige alleen het voor het zeggen heeft.