Bij Matteüs 25,31-46 Voorbereiding Maak van tevoren briefjes met daarop één van de werken van barmhartigheid. Maak er zoveel als je kinderen verwacht. Vul bij de voorbeelden initiatieven in die […]

Bij Lucas 1,26-38 / Lucas 1:26-38 ‘De jonge vrouw zal zwanger worden…’ (Jesaja 7,14). Volgens de kerkelijke leer voorspelt Jesaja hier de komst van Jezus en is Maria de jonge […]

Openheid is een bewuste keus; misschien wel de belangrijkste in een mensenleven. In de vertrouwde omgeving van de wereld om je heen lijkt openheid bijna vanzelf te gaan. Tenminste, als je bereid bent anderen te leren kennen, naar anderen te luisteren, en met anderen van gedachten te wisselen.

De commissie ‘vorming en toerusting’ zat ter vergadering bijeen. Maar de één was ziek, de ander werd ineens als oppas ingezet, de derde moest plotseling mantelzorgen, de vierde werd opgeroepen om in te vallen op het werk en zo was er van alles en nog wat met ieder van de groep. In plaats van negen mensen bleven er nog drie mensen over.

Het is verleidelijk meteen op het overbekende verhaal van de barmhartige Samaritaan in te gaan. Maar spannender is het om de gedeelten uit Deuteronomium en Lucas naast elkaar te leggen vanuit de vraag die in beide doorklinkt: Wat moet ik doen? Het is een heel actuele vraag, want iedereen loopt vandaag de dag tegen dilemma’s aan.

Het is zo makkelijk: een website maken en in de openbaarheid brengen. Maar… is wel goed nagedacht over het hoe en waarom? over de bezoekers van de website? over hun vragen en wensen? over de privacy ook…? Het komt in dit artikel allemaal aan bod.

Het gaat in de liturgie van de opeenvolgende paaszondagen heel snel. Binnen drie zondagen keren we van de opstanding en de verschijningen terug naar: ‘Hoe is dit zo gekomen?’ Er valt dus wel wat uit te leggen. Daarvoor moeten we terug naar af. Er zal opening van zaken gegeven moeten worden. Wie kan dat beter dan de Opgestane zelf? Je kunt zeggen dat Hij ‘die de hel is doorgegaan’ en de deuren van het dodenrijk heeft opengebroken, de aangewezen persoon is om zich nader te verklaren. ‘Ik ben de deur.’

Bij Jesaja 65,17-23, (Nieuw)Liedboek voor de kerken 2013, 44:1.9.11, 2 Petrus 3,3-14 en Matteüs 25,1-13 Drie voleindingszondagen, oplopend naar een climax: sta op, de bruidegom genaakt! Hij staat voor de […]

Piet (78 jaar) is bezig met een grote opruimactie. Binnenkort gaat hij verhuizen naar een appartement. Daar heeft hij veel minder ruimte dan in zijn huidige woning. ‘Dus ik moet “ontspullen” en veel wegdoen’, zegt hij als ik bij hem ben. ‘En lukt dat een beetje?’, vraag ik. ‘Het lijkt me moeilijk om afstand te doen van allerlei dingen die zo vertrouwd zijn.’ ‘Nou, het valt me niet tegen’, antwoordt Piet. ‘Van tevoren zag ik er als een berg tegenop, maar toen ik eenmaal bezig was ging het eigenlijk vanzelf. Misschien ben ik er onderhand aan toe. Naarmate ik ouder word, merk ik dat ik beter kan loslaten. Als ik later naar de Heer ga, kan ik toch ook niets meenemen.’