Rouwen is bij uitstek een proces van vallen en opstaan. We krijgen te maken met een wirwar aan emoties, die veel energie kost. Met de tijd leren we leven zonder diegene die we niet meer kunnen zien, aanraken of spreken.

We voelen ons vaak onmachtig in een wereld vol oorlogen en rampen. Dan verlangen we dat de hemel van zich laat horen. Want wat kunnen we zelf? Ook wanneer het eigen leven door ziekte of verlies volledig ontregeld is, bidden velen om een woord van God. Maar wat als God zwijgt?

Op meerdere plaatsen in de Bijbel lezen we dat mensen wanhopen. Denk bijvoorbeeld aan het volk Israël in de woestijn, Job die alles kwijtraakt, de profeet Elia die het opgeeft. Op die momenten voorziet God.

Bij Marcus 13:24-37 ‘Mama, wanneer wordt de baby geboren? Komt die morgen?’ In het begin vraagt Sander het wel elke dag aan zijn moeder. Hij kan niet wachten. Maar dan […]

In Jezus’ geboorte zien we oude profetieën vervuld. Maar tegelijk, de mensenwereld is nog niet zoveel veranderd. Wat betekent Jezus’ komst dan echt…? RICHARD VISSINGA Drs. R.S.E. Vissinga is emeritus-predikant […]

Op deze zondag lezen we weer een stukje verder in de Rede op de Berg. Dat is de eerste van de vijf grote redes die Jezus bij Matteüs houdt: 1. de Bergrede (Matteüs 5-7); 2. de uitzending van de discipelen (Matteüs 10); 3. de rede over de gelijkenissen van het Koninkrijk; 4. de gemeenterede (Matteüs 18); 5. de rede over de laatste dingen (Matteüs 23-25). Jezus is hier ook voor de eerste keer ‘de berg’ op gegaan, van de in totaal zeven keer dat Hij dat bij Matteüs doet, met zijn leerlingen, met Satan, en alleen, om te bidden.

Als het kerkgebouw sluit, verdwijnt vaak ook de kerkelijke presentie. Hier wordt de vraag onder ogen gezien of dat erg is, en voor wie of wat dat dan erg zou zijn. En dan komt ook aan de orde hoe ‘dat erge’ te voorkomen of verhelpen.

Afnemend ledental en verminderde inkomsten nopen gemeenten er nogal eens toe dat een kerkgebouw moet worden afgestoten. Dat zijn pijnlijke beslissingen met verdrietige gevolgen. Ze geven onrust in de gemeente, boosheid soms, onbegrip… waar de bezoekmedewerker concreet mee te maken krijgt. Hoe ga je daarmee om? Wat kun je zeggen, doen? Hoe houden we elkaar overeind?

Als conflicten toch niet voorkomen kunnen worden, wat kan dan gedaan worden om de schade te beperken? Of om naderhand elkaar toch weer te vinden? Verder te kunnen, samen of ieder op een eigen weg?