Afnemend ledental en verminderde inkomsten nopen gemeenten er nogal eens toe dat een kerkgebouw moet worden afgestoten. Dat zijn pijnlijke beslissingen met verdrietige gevolgen. Ze geven onrust in de gemeente, boosheid soms, onbegrip… waar de bezoekmedewerker concreet mee te maken krijgt. Hoe ga je daarmee om? Wat kun je zeggen, doen? Hoe houden we elkaar overeind?

Als conflicten toch niet voorkomen kunnen worden, wat kan dan gedaan worden om de schade te beperken? Of om naderhand elkaar toch weer te vinden? Verder te kunnen, samen of ieder op een eigen weg?

Aswoensdag: we gedenken dat we stof zijn en gaan weken in van bezinning en van beperkingen op ons consumeergedrag. Maar ten gunste van wie? Zeker, er zijn allerlei ‘vastenacties’, meestal voor mensen ver weg. Maar wat prevaleert wanneer je daaraan meedoet: echte betrokkenheid bij de mensen voor wie je doneert, of een goed gevoel over jezelf? De lezingen van vandaag confronteren ons met de vraag wat mijn en ons vasten inhoudt, en zegt daarbij wat het zou moeten zijn.

Bij Psalm 16, Handelingen 2,22-32 en Matteüs 28,1-10 Psalm 16 fungeert als een opstandingspsalm in Handelingen 2, in de rede van Petrus. Het gaat om de woorden van vers 10 […]

Bij Marcus 16,14-20 Een paar kinderen hoorden een groep mannen die druk aan het praten waren. Ze waren ook aan het eten. De kinderen dachten: Misschien krijgen wij ook wel […]

Op een vrije avond viel ik middenin een documentaire. Het ging over de kerk op een dorp. De kerk als gebouw staat fier in het midden. Maar het gebouw staat leeg. De kerkelijke gemeente bestaat niet meer. De dorpsbewoners maken zich nu samen sterk voor het behoud van het gebouw als een culturele ontmoetingsplek voor de dorpsgemeenschap om verhalen te delen.

De kerstviering met oudere mensen heeft ‘het oude en vertrouwde’ nodig, maar ook een verrassend element. Iets nieuws, iets anders, dat opvalt en waarover nog een poosje gepraat kan worden…

Na interne problemen van het volk in Refidim (Exodus 17:1-7) dreigt er vanbuiten gevaar: Amalek, de aartsvijand van Israël. De strijd wordt niet alleen gevoerd met het zwaard van Jozua, maar ook door de niet aflatende inzet van Mozes met zijn ‘opgeheven armen’ (17:11 – Nieuwe Bijbelvertaling). Eigenlijk staat er ‘zijn hand’ (Hebr.: jadò), waarin de staf van God ligt (17:9). De hand van Mozes wordt ook genoemd in verbondenheid met de troon van JHWH (Hebr.: ki jad al kees jah – 17:16). In deze perikoop komt het woord ‘hand(en)’ zeven keer voor, net als ‘Amalek’, de aartsvijand.

Bij Jeremia 7,23-28, Psalm 105,1-7, Romeinen 12,1-8 en Matteüs 17,14-20 ‘Hoort naar mijn stem…’ Denk niet dat het heiligdom in Jeruzalem je veiligheid en zekerheid garandeert. Kijk maar naar Silo! […]