Dagdromen

Jaren geleden kreeg ik het boek Alleen maar vrije tijd van Nico ter Linden cadeau. Het ligt ongelezen in de kast, in afwachting van vrije tijd. Ik ben benieuwd hoe deze bekende voorganger omging met zijn tijd. Hoe hield hij in de drukte van het gewone ook de lange termijn voor ogen?

Geregeld sluit ik mijn computer af met een diepe verzuchting. Alweer een dag van duizend kleine klusjes en de grote zaken ongemerkt weer uitgesteld. Het ligt voornamelijk aan mezelf. Ik laat mijn agenda door anderen bepalen. Als er een mail of appje binnenkomt met bijvoorbeeld de vraag ‘Kun je even kijken naar deze brief?’, probeer ik meteen te antwoorden. Ik heb al te vaak gehoord dat ik zo slecht reageer. En alles is belangrijk en urgent, zo wordt me verteld. Of misschien vertel ik dat mezelf wel. Maar ondertussen stapelen de duizend taakjes en verzoeken zich op. Soms verdrink ik zo in wat ik allemaal nog moet doen, dat ik helemaal niets meer doe. Bijna als verlamd weet ik niet waar eerst aan te beginnen.

Het waarom

‘Martha, Martha’, mompel ik te vaak tegen mezelf. Daarmee roep ik het beroemde bijbelverhaal weer tot leven, als een spiegelmoment om de juiste keuzes te kunnen maken. Het verhaal vertelt dat Jezus gastvrij ontvangen wordt door ene Martha die een zus heeft met de naam Maria. Op enig moment beklaagt Martha zich bij Jezus dat zij in haar eentje alle gasten bedient, terwijl Maria alleen maar aan de voeten van Jezus zit en luistert. Jezus begint zijn antwoord met ‘Martha, Martha…’ (Lucas 10:42). Het verhaal leert me na te denken over wat belangrijk is. Je kunt niet alleen maar bezig zijn, druk doende, zonder na te denken over het waarom. Past wat ik doe ook in een groter idee, in de dromen en visioenen die ik heb?

Past wat ik doe ook in een groter idee, in de dromen en visioenen die ik heb?

Echte oplossingen

Wat me ook helpt, zijn voorbeelden uit de praktijk. Soms is het makkelijker anderen een spiegel voor te houden dan jezelf. In een kerkelijk overleg werd weer eens uitgebreid stil gestaan bij de ‘successen’ die men behaalde met een voedselbank, alsof het bestaansrecht van de kerk er vanaf hing. Het is natuurlijk
goed om de nood die zich aandient te lenigen, zeker gezien de ontwikkelingen in de samenleving waardoor steeds meer mensen niet kunnen rondkomen en kinderen zelfs zonder ontbijt naar school gaan. De kerken helpen overal met hart en ziel, en uit geloof.

Toch durfde ik in het overleg de vraag te stellen hoe men het probleem ging oplossen. Is er naast de nood lenigen ook een visie hoe we de samenleving zo inrichten dat de beschamende voedselbanken niet meer hoeven te bestaan? Kunnen we naast de doenerige Martha ook als Maria ons oor vullen met visioenen?

Geen doel te hoog

We hebben visioenen nodig. Ze geven richting, sturen het alledaagse. Ik geloof dat ik ooit geleerd heb uit het boek Een vitale en aantrekkelijke gemeente van Jan Hendriks dat je doel niet hoog genoeg kan zijn. Ik omschrijf het doel van de Kerk meestal als ‘de wereld andersom’. Het echoot de grote bijbelse woorden zoals de lofzang van Maria en de leer van het koninkrijk van God. Is het haalbaar? Die vraag moet je nooit stellen, want dan kom je nergens. De goede vraag is: is wat ik doe in lijn met wat ik verlang? Draagt mijn zwoegen van alledag bij aan ‘die wereld andersom’?

‘Martha, Martha’, mompel ik te vaak tegen mezelf. Nu maar hopen dat het helpt.