Menu

Premium

Een joods asielzoeker in de Middeleeuwen

Isaac Abrabanel (1437-1508)

Toen de joden in 1492 en masse uit Spanje en Portugal werden verdreven, was Iaac Abrabanel 55 jaar oud. Hoewel van huis uit theoloog en filosoof, zou hij vooral de geschiedenis ingaan als een van de grootste Europese staatslieden van zijn tijd. Vijfhonderd jaar geleden stierf deze joodse bijbelcriticus op 71- jarige leeftijd in Venetië. Dat ook christenen dat als een groot verlies hebben ervaren bleek wel bij zijn begrafenis in Padua, waarbij alle belangrijke christelijke staatslieden uit Venetië en omgeving aanwezig waren. Abrabanel was alom geliefd en dat had mede te maken met zijn vele functies aan de Portugese, Spaanse en Italiaanse hoven, waardoor hij goed thuis was in de adellijke kringen van de verschillende koningshuizen. Maar er was nog een ander belangrijk aspect waardoor hij bekend is geworden. Abrabanel was ook goed op de hoogte was van alles wat er in de christelijke wereld over de bijbel werd geschreven. In tegenstelling tot andere joodse denkers uit zijn tijd, las hij naast zijn eigen geschriften vooral ook christelijke bijbelcommentaren en gebruikte die soms in zijn eigen commentaar of verwees ernaar.

Lees het hele artikel

Wellicht ook interessant

None

Recensie van het boek Nieuw mens worden

Net als het boek De weg van de vrede van Stefan Paas gaat dit boek van Jan Scheele-Goedhart over wat vroeger ‘het wezen van het Christendom’ werd genoemd: waar draait het in het christelijk geloof om? Stefan Paas schreef zijn boek om mensen die niet bekend zijn met het christelijk geloof om aan hen uit te leggen waar het in het christelijk geloof om draait. Scheele-Goedhart schrijft zijn boek juist voor de breedte van de oecumene, omdat hij merkt dat ook trouwe kerkgangers niet echt weten waar het in het christelijk geloof om draait.

Matthijs den Otter
Matthijs den Otter
Basis

Korte Metten: Zacht op de persoon, hard op de inhoud

Toen ik net twee jaar werkervaring had, werd ik – tot mijn verbazing – aangenomen als teamleider bij een maatschappelijk projectbureau. De thema’s en het contact met opdrachtgevers vond ik leuk, maar het leidinggevende gedeelte knap lastig. Met name het feedback geven. Wie was ik als 26-jarige om anderen te vertellen wat ze beter moesten doen? Wat als ze zich gekwetst zouden voelen? Toen ik dit een keer besprak met mijn eigen leidinggevende gaf hij me een tip: ‘Zacht op de persoon, hard op de inhoud.’ Een waar feedback-credo. Een simpel, maar vernuftig uitgangspunt. Het stelt de ander centraal. Het leert je diegene allereerst te zien als mens. Maar voel je je daardoor veel vrijer om scherp feedback te geven op de inhoud, op wat die ander beter kan doen?  Dat staat immers los van de waarde van die persoon.

Nieuwe boeken