Opinie

Eindelijk! Een opluchting voor velen: conversietherapie is nu toch echt bij wet verboden. De wet is aangenomen met een duidelijke meerderheid en dat betekent dat wat in de volksmond ook wel ‘homogenezing’ wordt genoemd nu strafbaar is. Iemand mag niet onder dwang trachten iemands seksuele voorkeur of genderidentiteit te veranderen. Dat ik gevraagd ben af en toe een bijdrage te leveren aan de rubriek ‘Opinie’ en dat ik met zo’n positieve boodschap mag beginnen, is wel uniek.

Samuel Wells, vicar van St. Martin-in-the-Fields in Londen en auteur van vijftig boeken over kerk-zijn en het belang van zijn-met, was weer even in Nederland. De aanleiding is zijn driejarige aanstelling als ‘visiting professor’ bij de Theologische Universiteit Utrecht. Ook zal hij bijdragen aan het trainingsprogramma voor kerkvernieuwing van de Protestantse Kerk Amsterdam. Krina Huisman ging namens Theologie.nl met hem in gesprek.

Een lichtflits doorklieft de hemel als een zwaard. Een seconde later volgt een daverende klap. Ik schiet rechtop in bed, weggerukt uit mijn dromen en verstijfd van schrik. Waar ben ik?

Nog voor ik het besef, flitst het licht opnieuw door de nacht. Bijna onmiddellijk gevolgd door een oorverdovend gedreun. Ik tast naar het lichtknopje, maar de lamp blijft uit. Onder mijn hoofdkussen vind ik mijn smartphone. Goddank. Het scherm licht op: 05.58 uur.

Door zijn vader, die predikant is, belandde het gezin van Velzen vanuit Nederland in België. Aron van Velzen, geboren in Groningen in 2001, studeert theologie, is bestuurslid van Ichtus en werkt als assistent-pastor met jongeren en jongvolwassenen bij zowel de AIPC (Antwerp International Protestant Church) als het ACF (Antwerp Christian Fellowship). Wonen doet hij in Antwerpen, met zijn vrouw Margret en hun dochtertje Anaya. Martine Meijers gaat met deze gedreven jonge christen in gesprek.

Onlangs was geestelijk verzorger in de krijgsmacht Erik Sengers op bezoek bij de Nationale Weerbaarheidstraining. Dit is een militaire basistraining, maar is dat terecht, vraagt Erik zich af. Is ‘weerbaarheid’ niet een veel breder begrip dat niet alleen door militaire vaardigheden kan worden ingevuld en ingeoefend? En zouden kerken niet ook een rol kunnen spelen in het bevorderen van weerbaarheid?

‘Nieuwsjunk’ Mathijs den Otter deed wat veel mensen de laatste jaren deden: hij begon het nieuws te mijden. En dat was comfortabel, héél comfortabel, een tikkeltje té comfortabel. Met enige tegenzin wist hij zichzelf weer ‘in de wereld’ te plaatsen en ontdekte dat er twee soorten mensen zijn die je daar op weg kunnen helpen.

Jonathan Sacks is een begrip. De boeken van deze enkele jaren geleden overleden Opperrabbijn van het Verenigd Koninkrijk zijn ook in Nederland razend populair. En dat boeit Lody van de Kamp. Waarom zou een christelijk gelovige voor het beantwoorden van levensvragen te rade gaan bij de rabbijn en niet bij de dominee of de pastoor?

Pinksteren. Ik gloei nog na. De verbazing uit het Pinksterverhaal blijft bij mij resoneren: “Hoe is het mogelijk, ze spreken onze moedertaal!” En dan hoor je die opsomming van afkomsten. Een multiculti-feestje was het daar. Er is vaak over gepreekt als de “oplossing” van de spreekwoordelijk geworden “Babylonische spraakverwarring”. Dat kan wel zijn. Mensen voelden zich na eeuwen misverstanden weer begrepen. Maar dat gebeurde niet door opheffing van de diversiteit, integendeel.

Eindtijdfascisme is geen randverschijnsel meer, ziet ook Fulco Timmers. Techbro’s als Elon Musk en Peter Thiel geloven dat de wereld reddeloos is verloren en maken plannen om een kleine elite van een aanstaande ramp te redden. De ‘zondvloed-thematiek’ die aan dit denken ten grondslag ligt, wordt in verschillende SF-films verbeeld, waaronder I Am Mother. Wanneer Fulco deze film echter vergelijkt met het verhaal van Noach, valt hem iets op. In tegenstelling tot de robot-moeder uit de film, ontmoeten we in het Bijbelverhaal een God die twijfelt – en dat maakt al het verschil.