Praktische theologie

Het is een uitdaging om de verhalen van Palmzondag tot Pasen met kinderen en jongeren, in stapjes en creatief, te lezen en verbeelden.

Op weg naar Pasen worden in veel gemeenten vespers gehouden. Een vesper, of avondgebed, is vooral een moment van stilte en inkeer, met een eenvoudige orde. En als het gezamenlijk kan, is dat ook nog een plek van verbinding.

De laatste drie dagen vóór Pasen krijgen in de kerk, met bijzondere vieringen en rituelen, extra aandacht. Die vieringen meebeleven, van het donkerste donker naar stralend licht, is heel intens. 

Midden februari begint de Veertigdagentijd. Een bijzondere periode, op weg naar Pasen. Hoe beleven we dat in ons eigen geloven? En hoe pakken we dat als (kerkelijke) gemeente op? Er zijn heel verschillende mogelijkheden er aandacht voor te hebben…

Een gebeurtenis of een bepaalde periode wordt bijzonder door er een ritueel aan te verbinden. Een vaste handeling waarbij (meestal) niet gezegd wordt, maar die in zichzelf veelzeggend is. Hoe is dat in de Veertigdagentijd?

In het pastoraat luisteren we naar elkaar, naar wat mensen bezighoudt, waarvan ze wakker liggen. Dat blijkt soms ook door de tijd van het (kerkelijk) jaar beïnvloed te worden. Wat ‘doet’ de Veertigdagentijd in onze pastorale gesprekken..?

Het lijkt een trend, ook in protestantse kring: op één of andere manier afzien van wat ‘gewoon’ is, juist in de veertig dagen voor Pasen. Hoe dan en waarom eigenlijk?

Nogal wat mensen passen hun eetgewoonten aan in de vastentijd. Waarom en hoe dan?

Mensen hebben altijd al gezocht naar antwoorden op de grote levensvragen: Wie ben ik? Wat doe ik hier? Wat is de reden van mijn bestaan? In een seculiere samenleving, die God vaak buitensluit, blijven deze vragen onbeantwoord of zijn de antwoorden erg vaag. We worden aangemoedigd onze eigen waarheid te vinden, ons eigen doel te creëren.