Op Dankdag horen van Gods Koninkrijk. De lezing uit Marcus begint ermee. Jezus zegt: ‘Het is met het Koninkrijk van God als met een mens die…’ Dat is toch prachtig! Daar heb je het allemaal voor gedaan: het zaaien, het ploegen en zwoegen, het wachten, het oogsten, het genieten van de opbrengst, het werk van hoofd en handen. Voor het Koninkrijk van God! Of was het voor je portemonnee? En is de aarde behoed en bewaard? En de dieren? Was al het werk van onze handen tot Gods eer?

Een bonus krijgen voor je werk vindt niemand vervelend. Anders wordt het wanneer je hetzelfde werk doet als je collega die wel een bonus krijgt, terwijl jij alleen het loon krijgt waarop je recht hebt. Jaloezie is dan geboren. Het lukt dan niet meer om dankbaar te zijn voor dat wat je hebt gekregen.

‘Vergeet niet één van zijn weldaden’ (Ps. 103,2). Daar zal het om gaan op Dankdag. Danken, omdat je Gods weldaden niet vergeet. Hoe zou je ook? Zou je ooit? Maar het blijft natuurlijk wel een oproep, een aansporing. Dankdag voor gewas heette deze doordeweekse biddag oorspronkelijk. De aarde, de grond, stond centraal. En de opbrengst, veel of weinig. Al enige tijd is het lichamelijke werk ook benoemd: Dankdag voor gewas én arbeid, voor sjouwwerk en denkwerk, voor zorg. Voor de vruchten van moeder aarde en het werk van je handen.

Jezus mag graag gebruikmaken van gelijkenissen om mensen iets hoopvols en bemoedigends aan te reiken. Tegelijkertijd zet Hij ons die verhalen als bril op de neus om beter te kunnen zien en beoordelen waar het in deze wereld en in ons eigen leven hier en nu op aankomt. Helpen die verhalen ons ook verder als het gaat om ‘leven na/met COVID-19’?

Dankdag voor gewas en arbeid: een jaarlijks terugkerend moment om dankbaar terug te kijken op alles wat God ons heeft gegeven. We staan stil bij de vrucht op de gedane arbeid in het algemeen en die van agrariërs in het bijzonder. In deze preekschets geeft Jan Swager aan dat deze dag een uitgelezen kans biedt om te reflecteren op de schepping, de natuur én de betekenis van werk.

De schepping staat als een ‘huis’, zou je kunnen zeggen als je de woorden leest in Psalm 65,7a: ‘U hebt met kracht de bergen vastgezet.’ Dit
vers vormt als het ware het titelvers van de eerste strofe in een reeks
van drie over de betrouwbaarheid, vruchtbaarheid en rijke oogsten die
de schepping onder Gods heerschappij heeft te bieden.

Dankdag, wanneer ook maar, op woensdag of zondag, is een mooie gelegenheid God te danken en te vieren, wat gegroeid en geoogst is, dat mensen werk hebben en voorbede te doen voor ons land in de stikstofproblematiek, omgaan met het boeren en voorbede voor de verkiezingen. Deze preekschets van Anja van Geerenstein biedt ook aanzetten voor vieren met kinderen.

Utopisch nadenken over samenlevingsvraagstukken loopt als een rode draad door de Bijbel heen. Vaak noemen we dit utopische denken dan ‘eschatologisch’ denken, een denken over de laatste dingen. Maar eschatologisch denken is altijd een denken met de hand aan de ploeg.

Ik hoorde dit alles en ik beefde vanbinnen, ik vernam het en mijn lippen trilden. Mijn botten werden aangevreten, ik stond te trillen op mijn benen, wachtend op de dag […]