Kind in de kribbe

Je zult een teken van tegenspraak worden

In onze gepolariseerde samenleving, waar alle tegenspraak over elkaar heen buitelt, blijft deze zin haken. Het klinkt in de Bijbel zo vertrouwd als het gaat om Jezus, die tegen de Farizeeërs in gaat en daar een teken van tegenspraak is. Hij laat zich niet de mond snoeren door gezagsdragers vanuit de tempel. Dat klinkt stoer, toch? Iemand die opkomt voor recht en gerechtigheid, die opkomt voor kwetsbaren, die opkomt voor Gods Koninkrijk. Daar zijn wel een paar mooie plaatjes bij te verzinnen. Helemaal mooi!

Tot ik in het dagelijks leven van nu mensen hoor en zie opkomen voor waar ze in geloven. Er klinken steeds hardere woorden, er ontstaan steeds sneller ruzies in gesprekken en discussies over Israël en Gaza, milieu, politiek, en manieren van protesteren. Van die harde woorden word je toch stil.

Ik merk dat mijn beeld kantelt bij het woord ‘tegenspraak’. Het gevoel van ‘stoer toch’ wordt een gevoel van verdriet. Tegenspraak verwordt tegenwoordig zo vaak tot een gevecht in woorden en wij tegenover ‘hullie en zullie’. Een gevecht waarbij geen ruimte is voor luisteren of echt gesprek.

Het is makkelijk om met een vinger naar anderen te wijzen en te zuchten, dat zij het woord ‘tegenspraak’ tot een negatief en beladen woord maken. En tegelijkertijd kan ik er niet onderuit dat er ook iets heel anders meespeelt.

Ook in mijzelf zit weerstand bij het woord ‘tegenspraak’. En eerlijk gezegd, meer weerstand dan mij lief is! Het kerstkind als lief, mooi, kwetsbaar kind in de kribbe, in de voerbak – mag ik daar niet gewoon van genieten? En wil ik wel tegenspraak van een kind? Dat vind ik lastig! Maar ook tegenspraak van de volwassen zoon Jezus vind ik lastig.

Ik ben eigenlijk wel tevreden met mijn leventje en mijn manier van geloven. Natuurlijk, het kan altijd beter, mooier, geloviger, maar stiekem vind ik het ook wel best zo. Ik zit helemaal niet te wachten op tegenspraak. Want tegenspraak betekent dat ik ook bij mezelf te rade moet om te bedenken wat ik van die tegenspraak vind, welke waarheid erin zit. En daarmee komt mijn binnenwereld hoogst waarschijnlijk op zijn kop te staan. Want dat is wat je ziet gebeuren in de Bijbel, een ontmoeting met Jezus doet wat!

Open staan voor Zijn stralend licht dat ons als mens in het licht zet, is een uitdaging. Een uitdaging om dat stralend licht te zien, toe te laten en ook nog eens in dat licht te blijven staan. Dat kun je als individuele uitdaging oppakken.

Tegelijk is Zijn licht ook een grote maatschappelijke uitdaging. Kunnen, willen en durven wij als maatschappij een groot stralend licht toe te laten? Of zetten wij dat licht gelijk klem met een houding van: doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg en gaan we eerst uitgebreid onderzoeken of dit licht wel echt is. Mag Jezus’ stralende licht er voluit zijn?

Dezelfde vraag is ook een uitdaging voor geloofsgenoten en kerken. Durven wij een groot, stralend licht toe te laten en met elkaar, over alle geloofsgrenzen heen, dit licht te ontvangen? Over alle geloofsgrenzen heen dit licht met elkaar te delen?

‘Op Jou zijn onze ogen gericht’: Als we dat met elkaar tot onze blikrichting maken, als we zo het kind in de kribbe echt durven zien, echt naar het kind blijven kijken, dan ontstaat er een nieuwe wereld. Een wereld met alle ruimte voor goddelijke tegenspraak.

‘Uit Jouw ogen straalt een nieuw licht’. Als we dát licht durven zien, ontvangen, erin blijven staan en delen, dan wordt het echt Kerst!

Met het licht van Jouw ogen
zegen ons,
zegen allen die het goede zoeken,
zegen allen die liefde schenken
en vrede brengen.