Menu

Basis

Mengen vanuit politieke correctheid werkt niet

‘Het is met name de omgeving die bewust maakt van kleur. Alles is relatief. Of iets groen of blauw is, hangt af van de omgeving,’ zegt Patricia Ringeling. Ze heeft op katholieke lagere en middelbare scholen gezeten maar gaat niet naar de kerk. Haar stel ik (ongemakkelijke) vragen over huidskleur.

Patricia Ringeling is onder andere redactielid van het tijdschrift Wi Rutu, het huisblad voor Surinaamse genealogie, en heeft een eigen bedrijf Tantiri, waar mensen papier leren recyclen. Ze maakt nieuw papier van blauwe enveloppen.

Ringeling: ‘Ik ben me meestal niet bewust van iemands kleur. Maar wanneer iemand aangeeft niet te lang in de zon te kunnen zitten, omdat zij of hij anders verbrandt, dan denk ik: o ja. En als ik ergens de enige ben met een donkere huidskleur, dan valt me dat meteen op. Dat voelt anders. Maar ik ben daar niet continu mee bezig. Dat komt ook doordat ik veel alleen werk, dan is er geen interactie met de omgeving.’

Patricia Ringeling

Relevant

We spreken over het verschil tussen boeken en films. Ringeling: ‘Film vult heel veel in. Dat vind ik zo leuk aan het lezen van een boek, dat het open is. Bij een verfilming wordt een van de mogelijkheden werkelijkheid. Als het relevant is voor het verhaal, vind ik het belangrijk dat genoemd wordt hoe iemand eruitziet. Als het er niet toe doet, waarom zou het dan genoemd worden?’

Als voorbeeld noemt ze verhalen waarin iemand stijgt op de sociale ladder: ‘De vermelding van kleur laat dan zien waarom dat moeilijk is. Of het helpt begrijpen waarom iemand niet mee mag doen in een bepaalde cultuur.’ Hoe zit dat met bijbelverhalen? De koningin van Seba is Afrikaans (1 Koningen 10) evenals de Ethiopische ambtenaar in Handelingen (8:26–40). In Hooglied zegt de vrouwelijke hoofdpersoon over zichzelf ‘donker ben ik, en mooi, als de tenten van Kedar’ (Hooglied 1:5; NBV21).

Zolang kerken elkaar niet uitsluiten

Patricia Ringeling: ‘Dat is me toen op school niet opgevallen. We maakten natuurlijk tekeningetjes bij die verhalen maar het heeft nooit herkenning opgeroepen. Ik zal eens op zoek gaan naar illustraties in mijn oude schoolboeken. Op school ging het meer over wat je mag doen en wat niet, niet jokken bijvoorbeeld. Dat was al moeilijk genoeg.’

Ga eens ergens kijken

Zwarte en witte kerken vergelijkt ze met meisjes- en jongensscholen. ‘Soms komen kinderen meer tot hun recht als hun wereld gescheiden is. Dat geeft een andere sfeer en een andere dynamiek, dat geeft andere kansen.’

Ze was ooit lid van een serviceclub, de enige gemengde in haar woonplaats. De andere twee clubs waren voor alleen mannen. Met enige regelmaat kwam de vraag op of ze niet moesten samengaan, omdat dat meer van deze tijd was. ‘Volgens mij gaat mengen niet zo goed. Dat werkt alleen als het vanuit overtuiging of persoonlijke behoefte gebeurt, niet als we politiek correct gaan doen. Het is niet erg dat er aparte kerken bestaan zolang ze elkaar niet uitsluiten. Belangrijk is dat je interesse hebt in elkaar, zodat kruisbestuiving mogelijk wordt. Je kunt ook elkaar steunen.’

Wat (witte) kerken op dit gebied kunnen leren, vindt ze een moeilijke vraag. ‘Iedereen kan altijd iets leren. Iets is nooit de hele waarheid. Belangrijk is om de basisprincipes te bewaken. Maar je moet ook kritisch kijken of ze nog ergens op slaan, of ervan afgeweken kan worden. Er zit altijd ruimte in wat je doet.

Ga eens ergens kijken … dat is ook het beste. Maar als het één partij is, die iets van de ander vraagt, gaat het meestal niet goed.’

Joanne Seldenrath is theoloog.


Kleur
Woord & Dienst 2023, nr. 10

Wellicht ook interessant

Nieuwe boeken