Mooie tas?
Bij Lucas 18,9-14
Mijn ervaring met kinderen in de kerk is dat de meesten van hen het behoorlijk spannend vinden om in de dienst naar voren te komen. Ze moeten daar dan toch maar staan ten overstaan van de gemeente! Probeer je dan ook vooral op de kinderen te richten en niet over hun hoofd heen eigenlijk de volwassenen aan te spreken.
Gesprek
Verzamel voor deze zondag een aantal tassen. Zorg voor mooie, chique tassen en voor één oude versleten tas. In de mooie tassen doe je iets viezigs: een half opgegeten appel, een vieze oude schoonmaakdoek of iets dergelijks. En in de oude versleten tas doe je iets heel moois, bijvoorbeeld een mooi sieraad (het hoeft niet per se echt te zijn!) of een mooie glimmende steen.
Vraag de kinderen naar voren te komen en laat hun de tassen zien. Welke tas vinden zij het mooist? Als het mocht, welke tas zouden zij dan willen hebben? Waarschijnlijk kiezen de kinderen een van de mooie tassen.
Kijk vervolgens met de kinderen naar de inhoud van de tassen. Zijn die mooie tassen nog altijd zo mooi met deze viezigheid erin? En wat vinden ze nu van die oude versleten tas, nu ze weten wat daar in zit? Als ze nog eens mochten kiezen, welke tas zouden ze nu kiezen?
Vandaag lezen we in Lucas een gelijkenis over een farizeeër en een tollenaar. De farizeeër vindt zichzelf heel bijzonder. Hij ziet er mooi uit en laat iedereen zien dat hij de juiste dingen doet. De tollenaar vindt zichzelf helemaal niet bijzonder. Hij schaamt zich voor wat hij doet en durft zelfs bijna niet bij God te komen. Allebei bidden ze tot God. De farizeeër vertelt God hoe geweldig hij zichzelf wel niet vindt. De tollenaar maakt zich klein en bidt om vergeving.
De farizeeër lijkt een beetje op zo’n mooie tas. Van buiten ziet hij er wel mooi uit, maar van binnen is hij helemaal niet zo mooi. En die tollenaar lijkt juist op de oude versleten tas. Hij ziet er van buiten niet zo mooi uit, maar heeft in zijn hart wel begrepen waar het bij God om draait.
