Kerken: een makkelijke prooi voor online oplichters

De digitale wereld heeft tal van voordelen en gemakken. Maar er kan ook eenvoudig misbruik gemaakt worden: van het vertrouwen, de anonimiteit en van het menselijk meeleven. Kerken zijn volgens Oetze Deelstra, persvoorlichter bij de PKN, makkelijk prooi voor online oplichters, omdat ze graag een helpende hand aanreiken. Hij stelt daarom enkele praktische tips voor om waakzaam maar niet achterdochtig hulpvragen die online binnenkomen te behandelen.

Stel je voor: een dominee van een kleine gemeente, wordt op een doordeweekse dag gebeld door een onbekende man die helemaal overstuur is. Hij en zijn vrouw zijn gestrand op een station en hun tas met bankpas en medicijnen is gestolen. De vrouw is hartpatiënt. Ze kunnen niet naar huis en hebben geld nodig voor vervoer. De predikant geeft het nummer van de plaatselijke diaken door en de diaken besluit te helpen. Het gaat om een bescheiden bedrag voor de treinreis terug naar huis.

De volgende dag belt de man opnieuw. Zijn vrouw heeft volgens hem een hartstilstand gekregen, ligt in het ziekenhuis, en kan niet naar huis. Hij vraagt om geld zodat hij met het openbaar vervoer naar het ziekenhuis kan. De diaken, meelevend met het schrijnende verhaal, besluit opnieuw een bedrag over te maken, ook al is het een ander adres geworden. Bij een latere controle komt de diaken er pas achter dat de man niet op het doorgegeven adres woont. De onbekende man belooft het geld terug te betalen bij de bank, maar het bedrag verschijnt nooit.

Helaas is dit geen op zichzelf staand incident. De dienstenorganisatie van de Protestantse Kerk in Nederland ontvangt geregeld meldingen over zogenaamde hulpvragers, die diaconieën benaderen voor relatief kleine bedragen – vaak net genoeg voor openbaar vervoer – uit dringende noodsituaties. In zulke gevallen gaat het steeds om een andere plaats dan die van de diaconie die wordt benaderd.

Diaconieën worden benaderd voor hulp uit dringende noodsituaties met relatief kleine bedragen

E-mail- & identiteitsfraude

In een ander voorbeeld maakten oplichters misbruik van de identiteit van predikanten of wijkpredikanten. Ze stuurden e-mails naar kerkenraadsleden met een ogenschijnlijk dringende vraag: ‘ik zit in een Zoom-meeting, kun je nu cadeaubonnen voor me kopen? Ik vergoed je later.’ Een ouderling bestelde en betaalde drie cadeaubonnen van 150 euro (in totaal 450 euro) en stuurde de codes door. Pas later bleek dat de mail níet van de predikant kwam, maar van een vervalst e-mailadres dat sterk leek op het echte. Het geld was weg.

Dergelijke identiteitsfraude is helaas geen uitzondering meer. Wat opvalt is dat de e-mails vaak professioneel zijn opgemaakt. De schrijfstijl en het verzoek lijken echt te zijn en de inhoud gaat precies over wat iemand vanuit een kerkelijk kader zou verwachten.

‘Makkelijke prooi’

Kerken, diaconieën en vrijwilligers zijn gemotiveerd om te helpen. Er is bij velen van hen vaak geen scepsis, vooral als het gaat om hulpvragen. Dat maakt hen soms vatbaarder voor emotionele verhalen. Oplichters beschouwen kerken en diaconieën daarom soms als makkelijke prooi, omdat ze misbruik kunnen maken van hun empathie. Doordat er vaak om relatief lage bedragen wordt gevraagd, wordt men niet achterdochtig.

In het geval van e-mailfraude is het (nep)-e-mailadres nogal eens moeilijk van de echte te onderscheiden. De toon en urgentie van het bericht wekken vertrouwen en de verzoeken klinken logisch. Kortom, de oplichting valt soms moeilijk op, zeker in een kerkelijke context: ‘ik heb hulp nodig, ik kan nu niet praten, ik zit in een vergadering’.

Zonder duidelijke procedures of protocollen kan een goed bedoelende diaken of kerkenraadslid makkelijk beslissen vanuit medeleven, zonder verificatie.

Oplichters beschouwen kerken en diaconieën soms als makkelijk prooi

Een evenwicht tussen barmhartigheid en voorzichtigheid

Je wilt als kerk of gemeenschap hulp blijven bieden, zonder al je deuren te sluiten voor degenen die écht in nood zijn. Tegelijkertijd is het nodig om waakzaam te zijn. Soms kan het moeilijk zijn om daar het juiste evenwicht in te vinden. Een aantal praktische aanbevelingen kunnen daarbij helpen.

Stel heldere protocollen op

• Wijs één persoon aan binnen de kerk of diaconie, die alle (financiële) hulpvragen ontvangt en beoordeelt. Zo voorkom je dat verschillende mensen los van elkaar hulp aanbieden.
• Verwerk in je protocol, dat je nooit direct geld overmaakt naar de rekening van de hulpvrager.
• Behandel alleen hulpvragen uit eigen regio, dat maakt het veel makkelijker om controle uit te voeren (bijvoorbeeld door huisbezoek of verificatie via lokale contactpersonen).
• Zorg ervoor dat telefoonnummers en contactgegevens op de website of publicaties duidelijk zijn. Zo kan het bijvoorbeeld goed zijn om te vermelden wie de contactpersoon is voor hulpvragen. Publiceer niet zomaar persoonlijke telefoonnummers zonder context.

Controleer altijd e-mailadressen

• Is het e-mailadres exact hetzelfde als het bekende adres, of net iets anders (andere domeinnaam, extra letters)? Vervalsingen zijn vaak subtiel. Een letter ‘o’ die vervangen wordt door het cijfer ‘0’ valt bijvoorbeeld bijna niet op.
• Neem eventueel telefonisch contact op met de vermeende afzender. Dat moet dan uiteraard niet via de gegevens in de e-mail, maar via officieel bekende contactgegevens. Vraag expliciet of het verzoek écht van hem/haar komt. Dit is wat overheids- en veiligheids­instanties ook adviseren bij verdachte mails.
• Als het gaat om (spoed)verzoeken voor cadeaubonnen of geld: weiger of stel uit tot er meer duidelijkheid is. Een écht verzoek kan meestal wel even wachten; dringendheid is vaak een manipulatiemiddel.

Een écht verzoek kan meestal wel even wachten, dringendheid is een manipulatiemiddel

Zoek samenwerking en overleg

• Bespreek verdachte hulpvragen binnen de diaconie of kerkenraad. Het is goed om meerdere personen ergens bij te betrekken, vóórdat je beslist om geld over te maken.
• Hou contact met lokale hulpinstanties, sociale wijkteams of andere diaconieën. Dit maakt het makkelijker om hulpvragen af te stemmen of door te verwijzen, en voorkomt dat iemand ‘shopgedrag’ vertoont bij verschillende instanties.
• Publiceer geen onnodige contactgegevens, of zorg in elk geval dat je duidelijk maakt wie beschikbaar is voor hulp. Vermijd dat iedereen zomaar een diaken kan bellen zonder context.

Wanneer je hulp overweegt, kies dan een veilige manier

• Overweeg fysieke controle: vraag bij een hulpvraag of de persoon langs kan komen of dat je hem/haar kunt bezoeken vóór uitbetaling.
• Geef bij voorkeur hulp in natura of via erkende instanties, in plaats van direct geld.
• Documenteer alle hulpvragen: wie vroeg wat, wanneer, via welke weg, en wat was de uitkomst? Dat helpt bij het terugvinden van informatie als het misgaat én bij het leren voor toekomstige situaties.

Barmhartigheid en verstandig handelen versterken elkaar als ze hand in hand gaan

Een cultuur van openheid én alertheid

Het is begrijpelijk dat je niet wantrouwig wilt worden tegenover iedereen die aanklopt om hulp. In kerken en gemeenschappen leeft de hoop om een barmhartige plek te zijn, waar mensen in nood niet worden weggestuurd. Maar zoals de voorbeelden laten zien: dat goede vertrouwen kan misbruikt worden.

Het is een tragisch gegeven dat oplichters zich soms juist richten op gemeenschappen met geld, die hulp willen bieden aan de meest kwetsbaren in onze samenleving. Het is daarom belangrijk om veiligheid onderdeel van je beleid te maken. Door heldere afspraken, goed overleg en gezonde controle, kun je menselijk blijven én verantwoord handelen. Zo voorkom je dat oprechtheid en compassie uiteindelijk averechts werken. Vertrouw op elkaar, maar stel grenzen wanneer het om geld of persoonlijke gegevens gaat. Barmhartigheid en verstandig handelen hoeven elkaar niet uit te sluiten. Sterker nog: ze versterken elkaar, wanneer ze hand in hand gaan.

Gaat het toch mis? Doe dan aangifte bij de politie, ook als het om kleine bedragen gaat.