Wat wordt er bedoeld met ‘Israël’? Als je dat op straat aan een aantal mensen zou vragen, zouden de meesten die vraag eigenlijk maar vreemd vinden. Het antwoord ligt toch voor de hand: wie weet dat nu niet? Israël is dat land waar je bijna iedere dag over hoort in het nieuws. Het is maar een klein landje, maar er gebeurt wel heel erg veel.

In dit artikel van Piet van Midden wordt exegetisch en theologisch gekeken naar een antwoord op de vraag: ‘Komt Israël op de één of andere manier nog in de zondagse liturgie voor en hoe?’ De tekst die centraal staat is Genesis 12:1-3, met daarin de woorden ‘Wees een zegen’.

Hoe te preken op Israëlzondag in 2024? Bert Aalbers reikt in dit artikel overwegingen en ideeën aan. Zo hoopt hij een bijdrage te leveren aan het denkproces van de lezers.

In de lezingen voor deze zondag spelen bomen een belangrijke rol. De machtige cederbomen van de Libanon in Ezechiël, ceders en palmbomen in Psalm 92, en de mosterdstruik in het Evangelie van Marcus. Een mosterdplant is strikt genomen geen boom, maar groot genoeg om vogels in haar takken te laten nestelen.

Eerst maar eens wat algemene opmerkingen over de Bijbel als geheel. Over de samenstelling, de tijd van ontstaan, de genres, de auteurs en de lezers – als onmisbare richtlijnen bij het lezen. Zie de Bijbel maar als een bibliotheek, een zeer gevarieerde verzameling van boeken.

Als we duiken of snorkelen, zijn we even bij ze te gast. Maar niet voor lang, want het blijft hun wereld, onder water. Vissen: we observeren ze, vangen ze, eten ze. En we lezen over ze, misschien omdat we iets willen grijpen van die wonderlijke wereld.

Het bijbelboek Jona leest als een novelle. Een profeet die zijn roeping ontvlucht, scheepslieden die geen andere oplossing zien dan hem overboord te gooien en een grote vis die hem opslokt en drie dagen later uitspuwt op het strand.

Is het zionisme inderdaad een gewelddadige ideologie, een utopie die tot uitsluiting leidt? Marja van den Beld reageert op Theo Brand, de Blikvanger in het februarinummer van Woord & Dienst (jrg. 73, nr. 2).

Het vijfde boek van Mozes spreekt in hoofdstuk 4 dankbare verbazing uit over Gods verbondenheid met zijn volk in Mozes. In de hele geschiedenis van God met de mensheid kwam zo’n unieke verbondenheid niet voor (Deuteronomium 4:32-33). De beproevingen logen er niet om, maar ook Gods wonderdaden niet (4:34). Jullie boffen dat jullie dit te zien gekregen hebben (4:35) en je hebt zijn woorden ook nog mogen horen (4:36). God zelf heeft jullie bevrijd (4:37). Onderhoud dan zijn geboden, dan is deze band niet kapot te krijgen en zal het jullie goed gaan (4:40).