Jan Swager schreef een kindermoment voor Hemelvaartsdag bij Handelingen 1; Filippenzen 2:5-11.

Het boek bevat acht lessen van vervolgde christenen. Het is ook een verslag van de persoonlijke geloofsreis van de schrijver. Ben je klaar voor vertrek? Zo begint het boek. Je vliegt de hele wereld over en hebt ontmoetingen met geestelijke broers en zussen die Jezus radicaal volgen.

Over enkele dagen vieren we Hemelvaart, het begin van de tijd waarin Jezus niet meer fysiek en zichtbaar bij zijn volgelingen verblijft. De vraag van Judas die aan de evangelielezing voorafgaat, verwijst naar deze tijd: ‘Hoe komt het dat U zich aan ons zult tonen, maar niet aan de wereld?’ (Joh. 14,22). Het antwoord: de liefde voor Jezus overwint de fysieke afstand. Deze liefde zorgt ervoor dat de Vader en de Zoon bij de gelovige wonen. Het hemelse Jeruzalem is voor hem niet meer toekomstig en de woorden van Jezus geen verleden.

Hemelvaart wordt regelmatig gezien als een verhuizing van Jezus van aarde naar hemel. In deze preekschets bespreekt Paul Blom de ware betekenis van de hemelvaart.

Preken met Pasen is altijd een uitdaging: niet alle kerkgangers zitten met dezelfde verwachtingen in de kerk. Sommigen hebben moeite met het Paasverhaal omdat ze het ongeloofwaardig vinden. Anderen hebben er juist geen enkele moeite mee. Hoe preek je zodat beide groepen zich aangesproken weten, zonder dat je als prediker in een discussie terecht komt? Door het verhaal zorgvuldig te lezen valt op hoe vreemd, hoe onverwacht en hoe onbegrijpelijk de opstanding Christus was, ook voor zijn volgelingen.

God zorgt voor ons als Vader én als Moeder. In Het moederhart van God neemt Natasja Bos je mee op een ontdekkingstocht naar Gods moederlijke compassie. Wat is compassie, hoe wordt het gebruikt in de Bijbel en hoe begrijpen we het vandaag de dag?

In de Paasnacht staat het herdenken van verlossing centraal. Het volk van Israël moest door de Schelfzee trekken om bevrijd te kunnen worden.

Op deze pagina vind je opmerkingen bij de lezingen van de zondagen in de Paastijd, geschreven door Klaas Touwen en Theodoor van der Voort.

Ik begin graag met wat in de klassieke retorica een captatio benevolentiae wordt genoemd (een poging om de gesprekspartner gunstig te stemmen), al sluit ik niet uit dat sommige anderen hier aanwezig het als een offensio of zelfs als een σκάνδαλον zullen opvatten.1 We zullen zien. Laat ik dus meteen maar met de deur in huis vallen en zeggen dat ik aangenaam verrast was door de ontknoping aan het einde van het boek – die terloopse maar toch niet mis te verstane kritische opmerkingen die je over het concilie van Nicea maakt.