Passie en compassie, religieuze kunst is doorregen met deze twee krachten. Krachten die samenkomen in werken die niet alleen esthetisch zijn, maar ook emotie en een diepere spirituele betekenis overbrengen. In dit artikel verkent theoloog Alfred C. Bronswijk hoe kunstenaars door de eeuwen heen het lijden van Christus hebben verbeeld, en hoe de verschillende kunstvormen een empathische samenleving inspireerden. Van de Matthäus Passion tot de Piëta’s van Michelangelo Buonarotti en Vincent van Gogh: religieuze kunst blijft mensenharten beroeren, tot op de dag van vandaag.

Deze doorwrochte studie, door de auteur nederig “essay” genoemd, biedt een indrukwekkend overzicht van de problematiek van het heilige in de hedendaagse cultuur. In zes hoofdstukken analyseert Jan Martijn Abrahamse de plaats van het heilige als categorie die toelaat om God te denken en te ervaren in het begin van de 21ste eeuw. Het werk van talrijke theologen wordt er op een beknopte maar bevattelijke wijze samengebracht

Afgelopen jaar studeerde Norbert Nagy aan de PThU met een focus op het onderzoek naar de historische Jezus. Een onderzoek voor de toekomst van de kerk, voor voorgangers en samenleving.

We lezen ook over Jezus dat Hij heerlijk lag te slapen – op een kussen, staat er specifiek bij. Alleen de evangelist Marcus noemt dit specifieke detail. Waarom zou hij dat doen? Is het van belang te weten dat Jezus met zijn hoofd op een kussen lag? Het geeft ons in ieder geval wel een beeld van dat hij daar lekker lag. Niet zomaar op het harde hout van de boot, maar ontspannen, met een kussentje onder zijn hoofd.

‘Jezus weende’ – het is de kortste en misschien ook de krachtigste Bijbeltekst. We zien in Johannes 11 de emoties van Jezus.

‘Vergeet niet hoe wij heten: naar U zijn wij genoemd’ zingt lied 731. De christelijke traditie draagt Zíjn naam! Dat heeft alles te maken met dat wij ons heil aan Hem te danken hebben. In dit artikel wordt Christus’ betekenis voor ons heil op meerdere manieren geduid.

In mei 2024 heb ik de kans gekregen het voorlopige manuscript van dit boek te lezen met daarbij het verzoek, er commentaar op te geven. Commentaar had ik inderdaad. Met de grote lijn kon ik wel min of meer instemmen, maar het geheel vond ik te wijdlopig, en van allerlei details meende ik dat die niet helemaal klopten. Henk Bakker was me dankbaar voor mijn opmerkingen en heeft vele ervan verwerkt. Het huidige boek, met toch nog 646 bladzijden, is ook minder omvangrijk dan het aanvankelijke manuscript.

‘Wij zijn nog in leven!’ Deze dankbare ontboezeming had zomaar uit de mond van Jezus’ vriend Lazarus kunnen komen na zijn wonderbaarlijke opwekking uit de dood. Maar Lazarus houdt zijn mond stijf dicht. Hij zegt geen woord. Deze heerlijke verzuchting hebben we te danken aan de profeet Jeremia (Klaagliederen 3:22). Aan hem die omwille van zijn roeping vele smarten, verdachtmakingen, onheuse bejegeningen moest ondergaan – omdat hij ongenadige kritiek leverde op de religieuze en politieke leiders rondom Jeruzalem en de tempel – worden vijf klaagliederen toegeschreven. Een opmerkelijk aantal: voor elke Tora-rol één.

In Lucas 4 maakt onze Heer en Redder Jezus Christus het onmogelijk om enkel zijn sympathisant of bewonderaar te zijn. De middenweg tussen verachting en aanbidding sluit Hij af. Conflictmijdend kun je Hem in ieder geval niet noemen. Hij is gekomen ‘opdat de gezindheid van vele harten openbaar zal worden’ (2:35). Steeds weer staan we voor de keuze: of Jezus uit onze wereld verdrijven, of Hem aanbidden. De gematigde tussenpositie blijkt onhoudbaar.