Beeld: Rianne te Winkel. Tekst: Bara van Pelt

Gaan is soms een kwestie van geroepen worden. Iemand roept je en jij gaat erop in. Drie voorbeelden van mensen die dat deden.

Tegen mij heeft nog niemand ooit kortweg ‘Ga’, gezegd, zonder enige context, boodschap of opdracht. ‘Hoepel op’ hoor ik weleens, of ‘Ga effe naar de Aldi’, maar ‘Ga’, en dat je dan niet weet wat je moet doen, nog nooit.

Het kwam voor mij als een schok om te lezen dat de 94-jarige, Tsjechische auteur Milan Kundera op 11 juli is overleden. Naast dat zijn romans een genot zijn om te lezen, zijn zijn inzichten regelmatig een grote inspiratiebron voor me geweest. Meer dan eens heb ik citaten meegenomen in mijn preken en schrijven, dus ik deel graag een aantal pareltjes ter ere van deze fantastische auteur.

De Taramuhara uit de Koperkloof zijn een volk van superatleten. In directe confrontaties met de Noord-Amerikaanse ultra-loopelite frustreren zij hun hypermodern uitgeruste tegenstanders tot op het bot, door wedstrijden over honderdzestig kilometer of meer op blote voeten, breed lachend en okselfris te winnen. Nadat zij onderweg uitgebreid de tijd hebben genomen om een pijpje te roken, welteverstaan.

Uit de biografie van de dichter C.O. Jellema (door Gerben Wynia) blijkt hoe het dromerige jongetje van weleer zich ontpopte tot een schrijver die geïnspireerd werd door mystiek en spiritualiteit. Een recensie.

Het is denk ik mijn nummer één valkuil: ik ben zó vaak nét te druk. En daar vind ik wat van. In het boek ‘Moby Dick,’ van Herman Melville, is één van de meest dramatische scenes de confrontatie tussen kapitein Achab en zijn schip met de grote, witte walvis, Moby Dick. Het is een clash der titanen, een botsing tussen de machten van goed en kwaad. Het is een strijd op leven en dood tussen het demonische zeemonster in de ziedende zee en de woedende kapitein Achab die wraak op hem wil nemen.

De zon heeft vermoedelijk tienduizenden jaren een goddelijke status genoten, tot een bijbelauteur haar door God zelf als een licht aan het uitspansel deed bevestigen. Vanaf dat vernederende moment heeft de tot hemellichaam teruggebrachte godheid een sterk wisselende carrière gehad. Eerst een lange poos als ordinaire lamp annex tijdwijzer, toen eeuwenlang gepromoveerd tot centrum van het universum en met haar warmte de bron van al het leven, en ten slotte een diepe val gemaakt als zomaar een ster tussen ontelbare sterren. En die warmte van de zon is óók niet meer zo gezien, door het broeikaseffect.

Wat is een luiaard eigenlijk en waarom geeft de Spreukendichter de luiaard een voorbeeld in de mier? Juist in vakantietijd is het goed eens na te denken over het voorbeeld van de mier, al wens ik je geen lekkere dut in een bos toe, waarbij je op een mierenhoop blijkt te liggen…