Onlangs vond de tweede avond van het nieuwe seizoen van de Theologische Filmclub plaats. Op deze avond leidde Rianne ten Voorde de film Manchester by the Sea in. Deze Amerikaanse film komt uit 2016 en is geregisseerd door Kenneth Lonergan. De film maakte veel los in de zaal. Sommigen hadden de film zelfs al voor de vijfde keer gezien, en toch bleek deze even schokkend. Othniël de Jong gaat in zijn analyse na hoe vanuit een medisch en een theologisch perspectief gereflecteerd kan worden op mentale klachten als depressiviteit.

Piekeren over werk, relaties, familie – we doen het allemaal. Heeft mijn leven zin? Doe ik het juiste werk? Ben ik er wel voor mijn vrienden? Waar geloof ik in? Soms voelen we ons eenzaam, vinden we onze richting niet en blijven we in rondjes draaien. Maar dat hoeven we niet alleen te doen. Onze zingevingsexpert Mathieu van Kooten draait sinds deze week vanuit het klooster Nieuw Sion een rondje met je mee. In deze maandelijkse column beantwoordt hij de ‘grote vragen’ waar veel (jonge) lezers mee rondlopen. Deze week de vraag: ‘Ik weet niet wat ik wil qua carrière, studie, relatie – met mijn leven. Hoe weet ik wat ik ècht wil?’

Tim Brys is medeoprichter van het project Stadsklooster Brussel. “Een stadsklooster kun je zien als een dorp in de stad,” zegt hij. De groep ontstond in 2021 en bestaat nu uit drie gezinnen met jonge kinderen, een koppel en een alleenstaande vrouw. Er wordt nog gezocht naar een gebouw om hun droom waar te maken.

We kennen allemaal momenten waarop het leven je stilzet. Vaak onverwacht. Een relatie strandt. Iemand die je lief is, valt weg. Een plan waar je op bouwde, spat uiteen. Of je merkt ineens dat je jezelf onderweg ergens bent kwijtgeraakt — zonder dat je precies weet waar of wanneer. In die momenten kunnen oude verhalen woorden aanreiken die ons helpen om weer op verhaal te komen, zoals het verhaal van Abraham en Sara. Wat weten we van hen en wat heeft hun verhaal jou vandaag te vertellen?

Is hoop wel altijd een deugd? In het denken van Hannah Arendt verschijnt hoop niet als troost, maar als risico. In plaats van een remedie tegen het kwaad, kan hoop juist de blik afwenden van de werkelijkheid. Deze beschouwing onderzoekt Arendts kritische visie op hoop en laat zien hoe zij, via haar concept van nataliteit, een alternatieve ethiek van handelen ontwikkelt – geworteld in het hier en nu, niet in een uitgestelde toekomst.

De Dekaloog is een tiendelige Poolse dramaserie uit 1989, geregisseerd door Krzysztof Kieślowski. De serie maakte destijds veel los en heeft zelfs bijgedragen aan de afschaffing van de doodstraf in Polen. Iedere aflevering gaat over een gebod, dus de eerste film gaat over het gebod: ‘Vereer naast Mij geen andere goden’. Wat de film over dit gebod te zeggen heeft, laat Othniël de Jong in zijn bespreking hieronder zien. 

Afgelopen jaar was Júlia Herku de Jonge Theoloog der Nederlanden. Voor Theologie.nl schreef ze een columnserie waarin ze haar belevenissen en inzichten met ons deelde. Dit is haar laatste column waarin ze terugblikt op een belangrijk jaar in haar leven: ‘Ik heb met zóveel mensen mogen spreken over theologie, maar bovenal over Jezus.’

‘Niet voor schuren die niet duren gaaft Gij vruchtbaarheid, maar opdat op aarde, in uw goede gaarde, niemand honger lijdt’ (LB 718). We zongen het vrijwel ieder jaar in de oogstdienst. Hoewel enigszins stukgezongen is het nog steeds een adequate weergave van Lucas 12,13-21. Jezus waarschuwt voor hebzucht en het oppotten van bezit. Goederen verzamelen zal je niet helpen als je leven in het geding is. Maar erger nog: je ziel loopt gevaar als je alleen voor jezelf leeft en niet deelt met anderen.

‘Doe wat je zegt.’ ‘Walk your talk.’ In alle menselijke culturen leven we onze kinderen voor dat je woorden en daden één horen te zijn. Op de achtergrond van het verhaal van de barmhartige Samaritaan speelt het ook een rol. Misschien zelfs dusdanig dat ik een nieuwe titel voor het verhaal wil voorstellen: ‘Een Samaritaan doet barmhartigheid’.