Soms doen we, op onverwachte momenten, ineens een ervaring van zielsverwantschap op met een ander. Ervaren we een intense verbondenheid in een ontmoeting met ‘zomaar iemand’. Het wordt ons gegeven, of beter: aangereikt door de Geest. We kunnen het ook zoeken, of zelf organiseren. Daarvan getuigt dit praktijkverhaal.
Lees de vergaderopening: Verbondenheid en vriendschap – Johannes 15:15, uit ‘Er voor staan’, onder redactie van Aart Peters en Arie Romein.
Het is vandaag zondag Laetare en alle lezingen eindigen dan ook met blijdschap, vanwege de terugkeer van de (of het) verlorene.
We vallen onszelf allemaal weleens tegen. Net iets te driftig. Te ongeduldig. In Hartstochten van de ziel stelt theoloog Rowan Williams dat we ons niet schuldig hoeven te voelen als hartstochten opborrelen. Hij laat zien dat de oosters-orthodoxe traditie handvatten aanreikt om trots, woede, hebzucht en wanhoop om te buigen tot het goede. Lees hieronder een fragment over boosheid:
De spanning uithouden en luisteren … Eeuwout Klootwijk bespreekt de inhoud van de nieuwe synodenota over relaties met Joden en Palestijnse christenen. Wat ging aan deze beleidsnota voor de komende jaren vooraf?
Aan de hand van de fijnzinnige schilderijen van Albert Anker schetst Daan Thoomes wat er veranderd is tussen kinderen en volwassenen.
Het boek Verzet en overgave behoort ongetwijfeld tot de grote klassieke werken in de religieuze literatuur. Het boek bevat de aantekeningen en brieven die Bonhoeffer in de gevangenis schreef van 1943 tot 1945. Met de ernst en de scherpte van een ter dood veroordeelde denkt hij na over de toekomst van de mens en met name de christen, over de mondigheid van de mens, over een areligieus christendom en de plaats van de kerk in de wereld.
De teksten van vandaag bevatten op het eerste gezicht meer wij-zij-denken dan mij lief is. De Jezus die Johannes ons overlevert, schept met zijn woorden een onsympathieke afstand tussen zichzelf en zijn hoorders. Hij kwalificeert de mensen die Hij toespreekt uiterst negatief, zonder perspectief op verandering aan te bieden: ‘Jullie zullen in je zonde sterven’ (Johannes 8:21). Vervolgens onderstreept Hij de tegenstelling tussen degenen die wel en niet in Hem geloven. Ook in het briefje 2 Johannes speelt dat contrast op een manier die ik niet als vruchtbaar kan ervaren. Wat is hier aan de hand?
Na zijn niet-oordelende houding rond de overspelige vrouw (Johannes 8:1-11, het evangelie van vorige zondag) legt Jezus zichzelf uit als ‘licht van de wereld’ (8:12). Dit licht kennen we ook uit Tenach. De farizeeën bestrijden Jezus’ ‘getuigenis’ (Gr.: marturia) over zichzelf. Jezus verdedigt zichzelf door zijn innige verhouding met de Vader (Gr.: patèr) te bespreken. Het letterlijke middelpunt van Johannes 8:12-20 gaat over wel of niet ‘oordelen’ (Gr.: krinoo – 8:15-16). Deze uitgebreide theologische toelichting vindt plaats in de ‘schatkamer’ (Gr.: gazofulakion – 8:20) van de tempel.
