“In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Het was in het begin bij God. Alles is erdoor ontstaan, zonder het Woord is niets ontstaan van wat bestaat.”[1] In dit artikel onderzoekt Fulco Timmers het dieperliggende besef dat deze zinnen proberen te verwoorden, namelijk de kracht van woorden. De evangelist stelt, voortbordurend op Genesis 1, dat het Woord, Gods Woord, zelfs de ultieme grond vormt onder alles wat bestaat. Misschien ervaart niet iedereen dat zo, maar dat ook menselijke woorden kracht hebben, wordt door velen wel erkent. AI dreigt deze kracht echter te eroderen, doordat ze wel woorden maar geen betekenis weet te genereren. Timmers legt uit hoe dit precies werkt.

Katie Vlaardingerbroek schreef een boek dat je bij de kladden grijpt. Nederland Therapieland. Hoe beter worden ons zieker maakt leest als een trein, schopt heilige huisjes omver en laat je met een licht gedesillusioneerd gevoel achter. Ik wist soms niet of ik lachen of huilen moest – ik heb het beide gedaan. De auteur, religiewetenschapper en schrijver, analyseert glashelder hoe psychologische hulpverlening een religie is geworden, een nieuw zingevingsmodel. Tegelijk – en dat maakt het boek spannend en bij tijden dubbel – schrijft Vlaardingerbroek vanuit een wat ik maar ‘binnen-perspectief’ noem: ze is zelf jarenlang (en nog) in therapie geweest, ze zou dit boek zonder dit traject nooit geschreven kunnen hebben.

Wie zou niet levensecht willen geloven in deze postchristelijke tijd? Iedereen toch? Zeker christenen. Maar hoe zit het dan met de geloofsbeleving, met name tussen de gelovige en God? De auteur, inmiddels emeritus hoogleraar praktische theologie, verwoordt in dit boek zowel zijn verbazing als zijn verlangen. Verbazing en verlangen. Een soort heimwee klinkt mee. Permanent zoekt hij de nuance, steeds blijft hij  met twee woorden spreken.

Niemand weet hoe het gebeurde. Wanneer het precies was dat de eerste achtbaan opgezet werd. Het ging zo geleidelijk. Maar nu weet je niet meer waar je kijken moet. De felgekleurde lampen, kraampjes, verkopers en attracties vechten om je aandacht. Mensen staan in groepjes stil voor de flitsende lichtjes. Hun ogen schieten mee van links naar rechts en ze huilen. ‘Kom dat zien. Kom dat zien! Sarina vertelt u hoe zij vanuit haar burn-out door manifestatie haar droombaan, droomman én droomvilla heeft gevonden!’ klinkt het uit een van de luidsprekers. Verderop roept iemand: ‘Vitaminesupplementen ter bevordering van slaap en rust, teunisbloemolie en instantkoffie met kalmerende natuurextracten hier te koop!’ ‘En adem uit…’ fluistert een vrouwenstem door een megafoon. ‘Je staat op een strand. Het is hier helemaal stil. Langzaam voel je je lijf ontspannen.’

Moed is een waagstuk, schreef Paul Tillich, want moed kijkt altijd in de ogen van alles wat het bestaan (het zijn) bedreigt. Je loopt niet weg voor datgene waar je bang voor bent, maar je gaat het aan. Je blijft het bestaan bevestigen door de manier waarop je leeft en keuzes maakt. Maar waar haal je zulke moed vandaan wanneer alle grond onder je voeten is verdwenen? Tillich zelf komt uit bij een uiterste vorm van geloof: absoluut geloof, ontdaan van alle zekerheden.

In een indringende aflevering van De verwondering spreekt theoloog en klimaatactivist Rozemarijn van ’t Einde over leven met een chronische ziekte, over geloof in een gebroken wereld en over haar inzet voor klimaatrechtvaardigheid.

Therapie is overal. We praten erover op feestjes, verslinden zelfhulpboeken en ‘werken aan onszelf’. Nederland is – zonder dat we het doorhebben – veranderd in een therapiecultuur: een nieuw therapeutisch model bepaalt hoe we naar onszelf, relaties, werk, onderwijs, burgerschap en de maatschappij kijken.

Eeuwenlang werd het doen van het kwade gezien als een bewuste keuze. Een keuze om de eigen belangen na te streven, de keuze om rücksichtlos te doen wat geluk of voordeel oplevert. Maar na de Holocaust stelden Joodse denkers de vraag of mensen wel doelbewust het kwade deden. In wiens belang was de Tweede Wereldoorlog geweest? Er leek sprake van een ongeziene vernietigingsdrang, waarbij ook de daders zichzelf in het ongeluk stortten, eerder dan dat ze er beter van werden.

In het mooie, oude gebouw in het centrum van Antwerpen waar Pax Christi Vlaanderen kantoor houdt, ontmoet Martine Meijers Annemarie Gielen, actief als ‘Bewegingswerker Conflicregio’s’ binnen Pax Christi. Zij heeft een tweetal Palestijnen op bezoek, christenen uit Bethlehem: Zoughbi Alzoughbi en Roger Salameh. Annemarie stelde een programma samen om met hen allerlei instanties, politici en geestelijken te ontmoeten en waar mogelijk in gesprek te gaan om hun zaak te bepleiten. Ook Martine mocht met ze in gesprek.