In aanloop naar de Nacht van de Theologie kon iedereen een ‘persoonlijk credo’ insturen in de vorm van een essay, gedicht, lied, video of kunstwerk. Timon J. Beeftink won met zijn kunstwerk ‘De rode draad’. Lees hieronder een uitgebreidere versie van de toespraak die Timon die avond hield, als toelichting op zijn kunstwerk.

“Je bent wereldvreemd”, zei hij tegen mij en ik had geen idee wat dat betekende. Logisch, want ik was wereldvreemd. Vijftien jaar oud was ik toen. We kenden elkaar van de christelijke koffiebar. Ik een gereformeerd meisje, hij van de ‘vergadering van gelovigen’. Het verbaasde me wel, dat hij mij wereldvreemd noemde. Hun leer was heel specifiek, hij wist alles van de bedelingen, de opname en wederkomst van Jezus; ik had daar nog nooit over nagedacht. Mijn moeder zat volop in de vredesbeweging. Zijn ouders gingen naar christelijke kooroptredens in De Doelen. Anderzijds luisterden wij alleen naar klassieke muziek en wijdde hij mij in, in genres met elektrische gitaren. Wat betekent dat dan, wereldvreemd?

In een nauwsluitend, vreemdsoortig ruimtepak in de Australische kleuren, alsof ze van een andere planeet op bezoek kwam. Daarmee snelde Cathy Freeman eind september 2000 in Sydney naar de olympische titel op de 400 meter. Een icoon was geboren. Want Cathy Freeman deed zoveel meer dan een atletiekwedstrijd naar haar hand zetten.

Drie jaar geleden was ik op mijn eerste (en tot nu toe enige) uitzending. De reis ging naar Litouwen, het zuidelijkste van de drie Baltische staten. Nederlandse militairen oefenen in dat land samen met andere NAVO-partners hoe de oostflank van het NAVO-gebied te beschermen – Litouwen grenst aan (Russisch) Kaliningrad in het westen en Belarus in het oosten. Drie maanden verbleef ik daar, en voor wie dat lang vindt: de militairen die ik mocht begeleiden waren zes maanden van huis.

Dit jaar verschenen er veel boeken over vrede. Legeraalmoezenier en religiesocioloog Erik Sengers bespreekt drie titels: Kiezen voor vrede van Andrea Riccardi, Geloof in vrede van Joris Vercammen en Vrede. Wat het is en waarom het kan van Rolien Sasse. Welk beeld van vrede ontstaat in deze publicaties? En is het genoeg om de agressie van Rusland te stoppen?

Een kerstverhaal van nu en voor elke dag.

Zelf beleefde ik de weerloosheid van het schaap op een bijzondere manier. Het was september 1987. We waren net gaan wonen in het dorp Holysloot, waar ik beroepen was als predikant van de Samen-op-Weggemeente Ransdorp-Holysloot.

Nederlanders behoren tot de volken die wereldwijd het minst in contact zijn met de natuur, bleek recent uit onderzoek waar The Guardian over schreef. We zijn daarbij in vertrouwd gezelschap: van de top 10 landen die het laagst scoorden, waren er 8 Westers met een christelijke signatuur. En dat terwijl in het onderzoek juist blijkt dat de mate van religiositeit en spiritualiteit de sterkste voorspeller is van verbondenheid met de natuur. Hoe zit dat?

Zoals [Johan] Huizinga, kleinzoon van een dominee, het belangrijk vond om deze grote vragen met zijn studenten te bespreken, zo probeer ik, binnen de grenzen van mijn mogelijkheden, een gesprekspartner te zijn voor studenten die zich afvragen hoe geesteswetenschappelijke studie en christelijk geloof zich tot elkaar verhouden. Zoals Huizinga ervan overtuigd was dat zijn studenten niet bang hoefden te zijn voor historiserend onderzoek, zo roep ook ik studenten toe: vrees de geesteswetenschappen niet!