Hoe komt iemand van getraumatiseerd zwijgen tot publiekelijk spreken, en welke theologische beelden, noties en verhalen hebben we om deze ‘moed om te spreken’ te belichten, te bevestigen en te ondersteunen?
Een eenvoudige rondvraag langs de opleidingen voor predikanten en kerkelijk werkers leert dat het thema in de meeste curricula maar zijdelings aan de orde komt. Terwijl, daar ben ik van overtuigd, iedere pastor daar mee te maken heeft. Leren omgaan met grenzen is een professionele vaardigheid. Of dat nu jouw eigen grenzen zijn, of die van de ander. Hoe maak je werk van zo’n betrouwbare kerk?
In 1999 werden op de landelijke gezamenlijke synode van de toenmalige Samen-op-Wegkerken de nota’s Schuilplaats in de wildernis en Godsdienst en incest gepresenteerd. De problematiek van seksueel misbruik stond hoog op de agenda. Het is een opmerkelijk gegeven dat het klimaat waarbinnen misbruik kan gedijen, niet of nauwelijks veranderd is.
Na het leiden van een viering ergens eind 2017 stond ik als gastvoorganger bij de uitgang van het gebouw om de kerkgangers zoals gebruikelijk te groeten. Veel snelle handdrukken en een enkel kort woord. Eén vrouw keek me even aan en zei, terwijl ze me de hand schudde: “Fijn dat u niet sprak over de ‘gemeenschap van de Heilige Geest’.” Zonder in te houden liep ze verder, ze wilde het kennelijk alleen even kwijt. Ik meende te weten wat ze bedoelde, al kan ik achteraf alleen mijn eigen interpretatie geven.
In juli 2016 stond in dit tijdschrift (229-239) een bijdrage van Frits de Lange, die terugging op een lezing voor een minisymposium over het post-theïsme. Een kortere versie hiervan verscheen op 11 juni 2016 in de weekendbijlage van het dagblad Trouw. De Lange baseert zich voor zijn beschouwingen over theïsme en post-theïsme vooral op Peter Rollins, die zich ‘a/theïst’ noemt.
Als serieuze, protestantse jongeling kon ik enthousiast raken van een tekst als deze. Jezus pleit voor barmhartigheid en niet voor liturgische uiterlijkheden. Het gaat om de essentie en niet de buitenkant, om de inhoud en de intentie en niet om de vorm.
In 1 Korintiërs 12 vergelijkt Paulus de gemeente van Christus met een menselijk lichaam. Net zoals in het lichaam de verschillende onderdelen elkaar nodig hebben, geldt dat ook in het kerkenwerk. Hoe kunnen pastorale en diaconale medewerkers met elkaar samenwerken?
Ondanks dalende ledentallen en het sluiten van kerkgebouwen blijkt verrassend dat de bedragen voor diaconale uitgaven groeien en er meer vrijwilligers actief zijn.
De kaars voor Ghana
