‘Jutten’ op het kerkelijk erf, dat doen we in deze column. Deze keer nodig ik u uit om hetzelfde te doen, maar dan letterlijk op ons eiland. Ben je geïnteresseerd in geloof, betrokken bij een kerk of gewoon op zoek naar inspiratie of nieuwe ideeën? Kom dan naar hét landelijke oecumenische inspiratiefestival op Terschelling!

Dit jaar had ik mijn vakantie laat in de zomer gepland, geheel tegen mijn gewoonte in. Het is me niet goed bevallen. Meestal slaat de vermoeidheid begin juni toe, en dan zeg ik tegen mijzelf: kom, nog twee weken, dan heb je vakantie. Dat helpt meestal enorm maar dit jaar niet.

De ‘Prinsjesdag van de Duurzaamheid’ staat voor de deur, oftewel: duurzame dinsdag. Op deze dag ontvangt het kabinet het duurzame koffertje met initiatieven, inclusief troonrede en een feestje. Een mooie gelegenheid om eens te praten over hoe we stem kunnen geven aan delen van de schepping die letterlijk geen stem hebben: de niet-menselijke natuur.

In Genesis 6 komen we vier verzen tegen die meer dan eens vragen oproepen. Er staat geschreven over ‘godenzonen, dochters van de mensen en giganten.’ Hoe kunnen we dit verhaal plaatsen volgens de oude bron ‘1 Henoch’? En niet allerminst, wat leert het ons voor vandaag de dag; een tijd van een andere soort giganten: tech-giganten.

In haar boekje Zomaar een godsvermogen beschrijft Margot C. Berends wat voor haar waardevol is, aan de hand van twaalf dierbare objecten op haar bureau. Ze geeft daar het woord ‘God’ aan. Zo noemt ze het vermogen om in gedachten naar een mooie plek te gaan een ‘godsvermogen’. Verbeeldingskracht: dat is God.

‘Ben je morgen op het koffie-uurtje?’ is het eerste wat hij vraagt als de kerkdienst is afgelopen. ‘Nee,’ zeg ik. ‘Maandag is mijn vrije dag. Was je dat vergeten?’ ‘O.’ Ik zie dat hij teleurgesteld is; aarzelend kijkt hij mij aan. ‘Wilde je mij iets vertellen?’ vraag ik. ‘Nee hoor, niets bijzonders. Dan zie ik je volgende week weer.’

Soms vóél je het gebeuren. Er komt iets over een zaal waardoor de hele ruimte wordt tot één geheel. De woorden van de spreker resoneren diep in de harten van de aanwezigen. Mensen zitten op het puntje van hun stoel, hier en daar rollen tranen over de wangen. Iedereen wéét: dit gaat over míj en Gód is hier. Het zijn momenten van de grootste intimiteit en intensiteit waar het Woord gebéúrd in het binnenste van de mensen.

Ademloos kijken naar een zonsondergang. Na een lange klim op de top van een berg staan en overweldigd worden door het uitzicht. De vertedering bij een pasgeboren zuigeling. We kennen allemaal momenten die ons stil maken. Stil van verwondering, van vreugde, van leven. Achteraf kun je er wel over vertellen, maar je woorden schieten tekort – die zijn niet meer dan een schaduw van wat je op dat moment geschonken wordt.

Tegen mij heeft nog niemand ooit kortweg ‘Ga’, gezegd, zonder enige context, boodschap of opdracht. ‘Hoepel op’ hoor ik weleens, of ‘Ga effe naar de Aldi’, maar ‘Ga’, en dat je dan niet weet wat je moet doen, nog nooit.