Persoonlijk vind ik de vraag naar het al of niet bestaan van engelen op zich niet zo relevant. Wat me meer interesseert is waar engelen voor staan, wat ze be-teken-en, waarom er blijkbaar zo’n aantrekkingskracht van uitgaat. Ik heb de indruk dat het concept beschermengelen een efficiënte bemiddeling is om het complexe theologische concept van voorzienigheid toegankelijk en begrijpelijk te maken voor veel mensen. Om die reden lijkt het me gerechtvaardigd voor theologen om na te denken over dit concept, het te verfijnen en uit te zuiveren.

Het is denk ik mijn nummer één valkuil: ik ben zó vaak nét te druk. En daar vind ik wat van. In het boek ‘Moby Dick,’ van Herman Melville, is één van de meest dramatische scenes de confrontatie tussen kapitein Achab en zijn schip met de grote, witte walvis, Moby Dick. Het is een clash der titanen, een botsing tussen de machten van goed en kwaad. Het is een strijd op leven en dood tussen het demonische zeemonster in de ziedende zee en de woedende kapitein Achab die wraak op hem wil nemen.

De kerk als gemeenschap van Jezus Christus is integraal onderdeel van het goede nieuws, stelde ik in het eerste deel van dit theologisch drieluik. Daarnaast is de helende gemeenschap van christenen belichaming van het goede nieuws, dat was aan de orde in deel twee. Daar voeg ik in deze derde aflevering aan toe, dat de kerk bemiddelaar van het goede nieuws is. Je zou misschien kunnen zeggen dat de kerk als belichaming en bemiddelaar van het goede nieuws dus zelf een sacrament is van het heil in Christus.

“Wow. Wat een kick-ass vrouw is dat!” Ik schiet in de lach, maar kan de elfjarige Jochem geen ongelijk geven. Het is inderdaad een stoere tante; Jaël uit Rechters 4 die ijskoud de vijandelijke generaal haar tent inlokt, hem in slaap sust en vervolgens een tentpin door zijn hoofd jast. Bijbellezen met kinderen, het is een leerzame ontdekkingstocht.

De zon heeft vermoedelijk tienduizenden jaren een goddelijke status genoten, tot een bijbelauteur haar door God zelf als een licht aan het uitspansel deed bevestigen. Vanaf dat vernederende moment heeft de tot hemellichaam teruggebrachte godheid een sterk wisselende carrière gehad. Eerst een lange poos als ordinaire lamp annex tijdwijzer, toen eeuwenlang gepromoveerd tot centrum van het universum en met haar warmte de bron van al het leven, en ten slotte een diepe val gemaakt als zomaar een ster tussen ontelbare sterren. En die warmte van de zon is óók niet meer zo gezien, door het broeikaseffect.

Laatst reed ik langs een MBO onderwijsinstelling, waar op de gevel een spandoek hing met de woorden ‘worden wie je bent.’ Het doek hing daar ter promotie van de open dagen. Met deze slogan lijkt de onderwijsinstelling perfect aan te sluiten bij de zoektocht waar veel jongeren zich in bevinden; de zoektocht naar de eigen identiteit.

Christelijke gemeenschap is onderdeel van het goede nieuws van Jezus Christus. Daarover ging het eerste van dit theologisch drieluik. Als dat zo is, is christelijke gemeenschap ook een belichaming van dat goede nieuws. Vergeving, verzoening, nieuw menszijn en nieuwe gemeenschap, liefde en eenheid beginnen tastbaar gestalte te krijgen in de gemeenschap van Jezus Christus.

Ik zag haar ’s avonds laat in de hal van het station lopen, samen met een vriendin en elk met twee kinderen. Ze waren mooi gekleed en waren vrolijk. Een van de kindjes had een grote roze ballon. Ze maakten grapjes, denk ik, want steeds als een van hen iets zei, lachten de anderen luid.

In de afgelopen maanden verschenen verschillende berichten in de media over het tekort aan theologen binnen de kerk. Zo schreef Koert van Bekkum op 21 maart in het ND: “In alle kerken dreigt een catastrofaal tekort […] Steeds minder jongeren studeren theologie of bereiden zich erop voor om Jezus in een ambt te dienen. Deze situatie is uiterst precair en er is dringend een ommekeer nodig.” Ook Gert de Kok en Mark de Jager uitten hun zorgen door op 18 maart in Trouw de noodbel de klinken. Ze sporen de PKN aan om hier meer aandacht aan te besteden door een roepingenzondag uit te roepen.