Menu

None

Thema: Suïcide

Niet meer willen leven, je wanhopig voelen, het leven een te zware opgave vinden, denken dat anderen beter af zijn zonder jou: ervaringen van suïcidaliteit komen vaker voor dan je denkt. Tom Mikkers en Tabitha van Krimpen gaan in deze aflevering in gesprek met prof. dr. Hanneke Schaap-Jonker, psycholoog en theoloog en bijzonder hoogleraar klinische godsdienstpsychologie aan de Vrije Universiteit Amsterdam. Met als doel het taboe en isolement rond dit beladen onderwerp te doorbreken. En om mensen die suïcidaal zijn, hun omgeving, pastores en andere betrokkenen (h)erkenning en handreikingen aan te bieden.

Suïcidaliteit, geloof & kerk: wat kunt u doen?

In Nederland maken gemiddeld vijf mensen per dag een einde aan hun leven door zelfdoding. Het is dus niet verwonderlijk dat niet alleen suïcidaliteit en suïcide sterk in de publieke belangstelling staan, maar dat ook het voorkómen van suïcide hoog op de (politieke) agenda staat. Het verdient ook een plek op de kerkelijke agenda. [lees verder]

Kerst, suïcidaliteit en Bachs ‘Weihnachtsoratorium’

Jauchzet, frohlocket, auf, preiset die Tage, rühmet, was heute der Höchste getan! Kerst begint voor mij altijd met het openingskoor van het Weihnachtsoratorium van Johann Sebastian Bach. Liefst met de volumeknop iets verder open dan normaal, zodat je nog beter ervaart hoe alles in de muziek je probeert mee te nemen, op te tillen, en duidelijk wordt dat er écht iets is gebeurd dat alles anders maakt. Maar wat nu als het niet lukt om daar in mee te komen? [lees verder]

Pastoraat bij suïcidaliteit

Suïcide (zelfdoding, zelfmoord) is het opzettelijk beëindigen van het leven door de betrokkene zelf. Voor de meeste mensen die een suïcidepoging doen is niet de dood het doel. Zij zoeken in wanhoop naar een oplossing voor de pijnlijke, eenzame en schijnbaar uitzichtloze situatie waarin zij verkeren. [lees verder]

Suïcidaliteit en geloof

Handvatten bij het pastoraat voor mensen die suïcidaal zijn, hun familieleden of de nabestaanden van iemand die door suïcide om het leven is gekomen. [lees verder]

Het gaat alleen om het ik dat dood wil

Mensen mogen zelf beslissen hoe ze sterven, vinden de voorstanders van het wetsvoorstel voltooid leven. Maar zij hebben geen oog voor de nabestaanden. [lees verder]

Lees ook deze boeken over suïcide en psychische problemen

Wellicht ook interessant

Auteur zit met gevouwen handen op een bankje, zwart-wit beeld
Auteur zit met gevouwen handen op een bankje, zwart-wit beeld
None

Interview: “Ik wil een eerlijk gesprek over de doodswens”

Mensen die niet meer willen leven, krijgen niet zomaar euthanasie. Er zijn strenge eisen waaraan moet worden voldaan, voordat het eigen leven bewust gestopt kan worden. Maar als een euthanasieverzoek wordt afgewezen, is de wens om te sterven vaak niet verdwenen. Soms kiezen mensen dan voor ‘de autonome dood’, een zelfgeorganiseerd levenseinde. Hoe is dit voor nabestaanden? Krina Huisman deed er onderzoek naar en schreef het boek Nabestaan. Leven na de autonome dood. Redacteur Maartje Amelink ging met haar in gesprek.

Een houtsnede uit 1999 van Willy van der Duyn met als titel Geen droom bakert je in windselen.
Een houtsnede uit 1999 van Willy van der Duyn met als titel Geen droom bakert je in windselen.
Basis

Lazarus voorbij

AI zo lang als er mensen bestaan, gaan ze ook dood. Het zou dus moeten wennen, maar dat is niet zo. En daar zijn wel wat redenen voor: onze herinnering reikt niet tot de eerste mens; voor eenieder is er altijd een eerste betreurde dode in zijn of haar leven. Daarbij is de dood geen optelsom van steeds en altijd hetzelfde. Sterft er iemand, dan nemen we afscheid van een persoon zoals er nooit eerder een geweest is, en ook nooit meer een zal zijn. Vervelend is ook dat de dood zo veel gezichten heeft. Mensen kunnen vreselijk sterven, maar ook heel mooi. Veel te jong, en ja, soms ook te laat. In verzet, maar ook in overgave. Overvallen, maar ook voorbereid. Zinloos, maar ook zinvol.

Nieuwe boeken