We vallen midden in een groter gedeelte dat begint bij Johannes 13, het verhaal van de voetwassing dat op Witte Donderdag gelezen wordt. De situatie is de seidermaaltijd en de gesprekken die daarbij plaatsvinden. Die gaan over de vraag wat de actuele betekenis van de seidermaaltijd, het Pascha, is. Dit gedeelte eindigt bij Johannes 14,31: ‘Staat op, laten wij vanhier gaan.’
Het Nieuwe Testament brengt je dicht bij Jezus Christus en de eerste gemeente. In een bijbelstudiekring ontdek je hoe alle boeken van het Nieuwe Testament Gods boodschap verkondigen. Door samen de Bijbel te lezen en te bespreken ontdek je ook welke boodschap God voor jou heeft. Samen lezen voorkomt bovendien eenzijdigheid: de vraag van de ander scherpt jouw inzicht en wat jij observeert kan die ander juist weer helpen bij de toepassing. Zo helpt bijbelstudie je om te groeien in geloof. Samen lezen maakt navolging concreet.
In de opinierubriek Korte Metten belichten onze auteurs de actualiteit. Deze week luidt rabbijn Lody van de Kamp de noodklok over de heropleving van antisemitisme in Europa. Terwijl demonstraties tegen het geweld in Gaza velen mobiliseren, ervaart hij dat het maatschappelijk klimaat voor Joodse gemeenschappen opnieuw grimmiger wordt. Van de Kamp roept op tot morele bezinning: niet alleen schuld, maar ook verantwoordelijkheid bepaalt hoe samenlevingen omgaan met oude én nieuwe vormen van haat.
Discussies over het Israëlisch-Palestijnse conflict zijn in Nederland vaak emotioneel en verhit, zowel in de kerken als in het publieke debat. Toch staat ook dit jaar de Israëlzondag weer op de kerkelijke kalender. In deze tijd is het dus goed om te onthouden dat deze eerste zondag in oktober nooit bedoeld is geweest als een ‘zondag van/voor de staat Israël’, maar als een zondag waarop de verhouding tussen de kerk en het Joodse volk centraal gesteld wordt. Israëlzondag roept het besef wakker, dat we niet slechts christenen zijn, maar christenen-uit-de-gojiem.
Vijf jaar lang was Marieke den Hartog dominee van de protestantse kerk in Boechout. Eerder werkte ze als beleidsmedewerker Kerk & Israël bij de Protestantse Kerk in Nederland. Na een bevlogen loopbaan gaat ze met emeritaat – maar stilzitten is er niet bij. Ze blijft zich inzetten voor thema’s die haar nauw aan het hart liggen: rabbijnse literatuur, ecospiritualiteit en geweldloosheid. Een gesprek met een inspirerende vrouw over wat haar drijft.
Wat zegt de Bijbel over de Staat Israël? Volgens emeritus-hoogleraar Johannes van Oort niets. Dat klopt, stelt Rabbijn Lody van de Kamp — sterker nog: zelfs het Oude Testament voorziet niet in een moderne Joodse staat. Tijd om het theologisch wensdenken los te laten en met beide benen op de grond te zoeken naar recht en vrede in het heden.
In 2010 schreef rabbijn Lody van de Kamp in een artikel: ‘Waarom nemen kerken zo klakkeloos aan dat de seculiere staat Israël de vervulling is van Bijbelse profetieën?’ Deze woorden riepen bij Christian Stier tal van vragen op. Had hij gelijk? En zo ja, paste ook ik niet te makkelijk profetieën toe? Van de Kamp maakte in zijn artikel duidelijk dat er binnen het jodendom verschillende visies zijn op de oprichting van de staat Israël. In algemene zin kun je stellen: hoe religieuzer de jood, hoe minder overtuigd hij is dat de huidige staat Israël inderdaad een godsgeschenk is. Dat was volkomen nieuw voor Stier. Hoe interpreteren (religieuze) joden Gods beloften over de terugkeer en het herstel van Israël dan? Hebben zij een punt? Deze vragen zetten Stier ertoe aan Gods Woord opnieuw hierop te onderzoeken in het boek Israëls terugkeer & herstel. Hieronder lees je een gratis fragment uit het boek.
De context is niet onbelangrijk bij dit gedeelte uit Marcus. Na twee eerdere leergesprekken (12,13-17 en 12,18-27) horen we hier het derde leergesprek. De gesprekspartner is ditmaal een schriftgeleerde (Gr.: grammateus, 12,28). De leergesprekken volgen op de vraag naar Jezus’ bevoegdheid (Gr.: exousia, 11,28). Marcus’ versie van dit derde leergesprek is veel vriendelijker dan die van Matteüs (22,34-40). Bij Marcus gaat het niet, zoals bij Matteüs, om ‘beproeven’ (Gr.: peirazoo, 22,35), maar om waardering: ‘ziende, dat Hij hun goed had geantwoord’ (12,28, eigen vertaling). Die waardering is uiteindelijk wederzijds.
‘Ik zal hem laten zien hoeveel hij moet lijden ter wille van mijn naam.’ Dit waren de woorden die een zekere Ananias ooit in een visioen had vernomen, toen hem werd opgedragen naar Saulus te gaan. Deze was, verblind door hemels licht, vlak voor Damascus op de grond gevallen en verbleef nu in de stad. Saulus, aldus de stem, zou Jezus’ naam brengen ‘voor volken, hun koningen en de Israëlieten’ (Hand. 9,12-16).
