Uit de diepten
Siertsema heeft een grondig, veel omvattend, zij het ook soms enigszins schools, d.w.z. academisch proefschrift geschreven over alle egodocumenten van Nederlandse gevangenen uit de nazi-concentratiekampen. Daarbij betrekt ze joodse, christelijke en niet-religieuze schrijvers, mannen en vrouwen, in haar onderzoek. Ze behandelt dagboeken en memoires, zowel van vlak na de oorlog als uit latere jaren. Bekende namen als Abel Herzberg, Philip Mechanicus, Etty Hillesum, G.L. Durlacher en Floris B. Bakels passeren de revue, maar ook vele onbekende. Hier toont zich een grote verdienste. Siertsema opent de poort naar een omvangrijk corpus aan teksten waarin de persoonlijke ervaringen van Nederlanders met het absolute kwaad in de nazi-kampen weergegeven, vormgegeven wordt. Dat zij onderscheid maakt tussen joodse, christelijke en niet-religieuze schrijvers voegt iets beslissends toe, aangezien de positie van Nederlandse joden in de kampen beslist een andere was dan van de ‘gewone’ gevangenen. Dat haar corpus ‘volledig’ is – in ieder geval streeft zij naar volledigheid – maakt haar onderzoek ook bijzonder in vergelijking met het buitenland, waar het meestal om een selectie van bronnen gaat.
