Menu

Basis

Verre broer

Column

Mijn broertje (52) woont in de Verenigde Staten. Ik zie hem daardoor hooguit twee keer per jaar en we spreken elkaar zelden. Als ik mij dat aan anderen hoor vertellen, klinkt dat een beetje dramatisch, maar blijkbaar ontbreekt de urgentie om regelmatig de telefoon te pakken of die Facetime-app eindelijk eens te benutten. Er is niet zoveel gespreksstof als je nauwelijks een heden deelt.

Maar die afstand zegt niks over onze broederliefde. Essentieel aan broers en zussen is dat je weliswaar geen heden, maar wel een verleden deelt zoals met niemand anders. Je bent getuige geweest van elkaars jeugd. En net als met die sterrenhemel waar De Kleine Prins mee besluit: de zekerheid dat dat jongetje daar ergens is, weegt veel zwaarder dan regelmatig interstellair Facetimen.

Het is misschien maar goed ook dat we zo ver uit elkaar wonen. Als je de Bijbel erop naslaat zijn relaties tussen broers en zussen bijna altijd problematisch, meestal door wederzijdse afgunst. Kaïn (of Abel) had misschien eerder moeten emigreren. Jakob en Ezau konden pas met elkaar door één deur, toen die honderden kilometers breed was.

Behalve zo’n gedeeld verleden hebben mijn broertje en ik ook veel verschillende herinneringen, al was het maar omdat hij een andere vaste plek had aan tafel. Je gaat heel anders naar het leven kijken, als je vijftien jaar tijdens de maaltijd naar buiten hebt kunnen kijken in plaats van naar een servieskast. En uiteraard mocht ik als oudste broer alles/helemaal niks en werden wij allebei altijd voorgetrokken.

Ondanks die verschillen heb ik gelukkig nooit mijn toevlucht hoeven nemen tot zogeheten familieopstellingen, om problemen als gevolg van een ongelukkige jeugd te verhelpen. ‘Als die broer nou even een beetje naar rechts gaat staan, ja, daarzo, en nou die vader een beetje naar voren en moeder achter het aanrecht …. zo goed?’ Als ze dat in de tijden van Genesis hadden gehad, had Abel het misschien overleefd.

Dit alles opschrijvend, realiseer ik me dat ik nodig met Jaap moet bijpraten. Over vroeger.

Willem van Reijendam, journalist en tekstschrijver (o.a. voor RTV Noord)

Wellicht ook interessant

Nathan en Rozamaryn
Nathan en Rozamaryn
Basis

De scheuren van het mens-zijn

Gen Z lijkt meer interesse te hebben in religie, klopt aan bij kerken en staat open voor zingevingsvragen. Hun mentale gezondheid gaat achteruit door prestatiedruk, sociale media, oorlogsdreiging, klimaatcrisis en woningnood. Stevige uitspraken. Maar wat is het perspectief van de jongeren zelf? Hoe ervaren zij de aan hen toegeschreven ‘zoektocht naar zin’? Nathan en Rozamaryn, de Jonge Theologen der Nederlanden, schrijven elke maand een column over wat hun eigen generatie beweegt. Deze maand de column van Rozamaryn over ‘in relatie leven’.
De geïnterviewde, Saskia van den Kieboom, zit op een bankje onder een boom, dichtbij een kerkgebouw en kijkt lachend de camera in.
De geïnterviewde, Saskia van den Kieboom, zit op een bankje onder een boom, dichtbij een kerkgebouw en kijkt lachend de camera in.
Basis

“Je bent een parel in Gods hand”

Wat in Nederland nog toekomstmuziek lijkt, is in Vlaanderen al enkele jaren realiteit: elk bisdom heeft er een eigen aanspreekpunt ‘Homoseksualiteit en Geloof’. Het initiatief kwam in 2022 van de Vlaamse bisschoppen, als onderdeel van hun streven naar een gastvrije kerk waarin niemand wordt uitgesloten. Maar hoeveel ruimte is er werkelijk voor LHBTQI+ gelovigen binnen de katholieke kerk? Met welke vragen en worstelingen kloppen zij aan? Hoe verhoudt de pastorale praktijk zich tot de officiële kerkleer, en wat gebeurt er wanneer die twee botsen? Kelly Keasberry sprak met Saskia van den Kieboom.

Nieuwe boeken