Afgelopen voorjaar overleed één van mijn beste vrienden. Aan de ziekte ALS. Ik mis hem pijnlijk… Met hem en met één van mijn andere vrienden las ik in de afgelopen 35 jaar enkele keren per jaar samen één gedicht. We togen dan naar een stad waar we eerst samen een stadswandeling maakten. Aan dat ene gedicht konden we gauw een uur besteden. We verrijkten elkaar met wat we lazen, wat we samen ontdekten. Mijn overleden vriend ‘woonde’ in gedichten. Al jarenlang niet meer gelovig, waren het gedichten die hem emotioneerden, omdat ze aan het overstijgende van de werkelijkheid taal gaven.
Het volledige artikel lezen?
Dit artikel is voor Basis- en Premium-leden.
Log in en lees verder. Nog geen lid?
Krijg toegang tot ruim 6.700 artikelen over levensvragen, spiritualiteit, opinie en maatschappij en verdiep je in wat geloof en theologie betekenen voor het leven van vandaag.
Bekijk Basis & Premium >
InloggenLid worden