Van een uitdagende zoektocht naar Jezus-figuranten tot ‘wat ontroerend dat je ons vraagt’!

Enkele jaren geleden peddelde ik met een vriendin op een huurfietsje door de stad van onze studentenjaren. Hier was de sociëteit, daar hadden we onze koorrepetities, weet je nog? Ik zag mijn oude kamer terug. Wat was die klein, had ik daar met zoveel plezier gewoond? En wat was het uitzicht veranderd door de hoge bomen. De repeterende droom over die kamer en een scriptie die maar niet afkomt, komt sinds die tocht nauwelijks meer voor.

Willeke en Erik hebben ruim drie maanden geleden hun eerste kindje gekregen. Ik wist dat er een baby op komst was. De laatste tijd had ik me al eens afgevraagd wanneer de ‘uitgetelde’ datum ook al weer was. Vorige week ontving ik hun geboortekaartje, drie maanden na de geboorte. Vandaag ga ik op kraambezoek.

Jongeren hebben op verschillende terreinen veel te ontdekken en te kiezen. Ook hun geloofsontwikkeling is een weg van zoeken, vallen en weer opstaan, en hopelijk vinden. Hier wat notities over jongeren – in hun verscheidenheid – en hun zoektochten.

Als vader altijd de band van je fiets plakt, leer je het nooit zelf…! Zoiets is aan de orde bij de kernwaarde ‘verantwoordelijkheid geven’. Maar hoe doe je dat dan? Kunnen jongeren dat wel? Belangrijker misschien: wil en kan de gemeente dat wel? Een leerproject…

Het Jodendom wijst de mensen op drie bronnen voor een goede wijze van samenleven. Het is niet zo moeilijk – inspirerend zelfs! – om vanuit dié samenleving naar de onze te kijken. Wat is bij ons nodig om werkelijk ‘een gemeenschap van ménsen’ te zijn…?

Joseph Roth, Job, vertaling Wilfred Oranje, L.J.Veen Klassiek (ISBN 978 90 204 1402 8), hardcover € 21,00, paperback € 12,50, e-book € 9,99.

Er was eens een rijk man… In een groot bos woonde eens… Er was eens een molenaar… Wie kent deze beginzinnen niet? De wereld van de sprookjes kennen we uit onze kinderjaren. Ik heb ze verslonden, de sprookjes in de dikke bundel van de gebroeders Grimm. Een zwart-wit wereld waarin het leed dat een mens trof, werd omgebogen in geluk. Assepoester, Hans en Grietje, Repelsteeltje, noem ze maar op, uiteindelijk loopt het goed af.

Vanaf de achterbank van de auto klinkt ineens een vraag: ‘Mama, God is toch de papa van Jezus?’ Voordat ik antwoord kan geven, volgt de tweede vraag: ‘En Maria is toch zijn mama?’ ‘Dat klopt’, zeg ik, waarop mijn bijna vierjarige zoon aarzelend zegt: ‘Maar wat doet Jozef dan in het verhaal?’

Vooral jongeren doen veel met digitale media, ook in hun zoeken naar en contacten met geloof en kerk. Hoe kunnen we als kerkelijke organisatie daarop inspelen? Verstaan we hun verlangen?