In dit nummer zijn drie portretjes opgenomen van mensen die professioneel werkzaam zijn in het pastoraat, namens de kerk, al dan niet in het ambt. Dit is de eerste.

In dit artikel wordt uiteengezet hoe het is om als kerkelijk werker samen te werken met een predikant en kerkenraad. En ook met de talloze vrijwilligers, die erg belangrijk zijn om een goed functionerende gemeenschap te kunnen vormen.

In verhouding tot bv. het aantal predikanten in actieve dienst is het aantal kerkelijk werkers met een baan gering. Ze vormen een betrekkelijk kleine groep professionals binnen de PKN. Toch zal hun specifieke betrokkenheid onmisbaar blijken in de toekomst. Inzet van hun kennis biedt allerlei kansen om nieuwe structuren van kerkzijn te verwezenlijken.

De actualiteit van de oorlog in Oekraïne beheerst de wereld en ook ieder van ons. En stelt indringende vragen aan de kerken en gelovigen: Hoe zullen we bidden? Wat kunnen we doen? Hoe luisteren we naar de woorden van de Bijbel, van Jezus?

Dat veel kerken in ons land ook grondbezitters zijn, en van de opbrengst voor een deel bestaan, is ons wel bekend. Maar… hoe komt dat eigenlijk? En wat betekent dat in de zorgen om grond, milieu, water en klimaat? Welke morele afwegingen hebben kerkbesturen – als grondbezitters – óók te maken…?

De digitale wereld heeft tal van voordelen en gemakken. Maar er kan ook eenvoudig misbruik gemaakt worden… van het vertrouwen, van de anonimiteit, van het menselijk meeleven. En zulk misbruik kan ook hinderen als iemand écht hulp nodig heeft.

De Protestantse Kerk kent drie niveaus van kerkzijn, die hier nog eens mét iets van hun taken en bevoegdheden op een rijtje worden gezet.

De plaats waar de gemeente samenkomt dóet ertoe. Het gebouw zelf én de inrichting, de aankleding. Een pleidooi voor ‘zorg en aandacht’…

Het was een zware tijd, het afgelopen jaar voor de gelovigen. Ik kwam in april 2020 in Groningen wonen, alles was net op slot, de eerste lockdown. Toen er in juni weer wat ruimte kwam en veel kerkgebouwen hun deuren openzetten, ook door de week en zelfs elke dag het stiltecentrum, heb ik daar dankbaar gebruik van gemaakt. En ik gaf me op om ‘s zondags de diensten bij te wonen. Dat mocht, met 30 mensen.