De kerk is een eigen-aardige instelling. Ze bestaat al langer dan de Nederlandse staat. Ze heeft ook een heel eigen geestelijke grondslag.

Dichter op het ruwe leven zonder opsmuk en zonder opmaak, en daarmee ook dichter op het ruwe leven waarvan het kerstverhaal vertelt – dat is Kerst in de gevangenis.

Kerstmis is een feest! En bij een feest hoort meestal een lekkere en gezellige maaltijd. Voor sommigen lijkt dat echter niet haalbaar. Omdat ze te weinig geld hebben, of omdat ze alleen zijn. Een gratis en gezamenlijk kerstdiner kan voor velen de kerstvreugde vergroten.

Als het kerkgebouw midden in het centrum tot theater wordt, zal dan niet de vorm van de kerstnachtdienst mee-veranderen?

Als ik dit schrijf zitten we nog midden in de lockdown. Van harte hoop ik dat wanneer u dit leest er veel meer bewegingsvrijheid is ontstaan. Wij houden op ons eiland intussen al maandenlang interkerkelijke TV-kerkdiensten. Iedere week nemen we op donderdagmiddag op via Terschelling-TV en op zondagmorgen is de eerste uitzending. Daarna kunnen mensen naar believen en op ieder willekeurig tijdstip aanklikken. Onderweg of thuis, op enigerlei tijdstip waarop jij er even rustig de tijd voor hebt en je kunt concentreren. Of gewoon nog even opnieuw luisteren om opnieuw te horen. Fantastisch om op deze manier toch met elkaar verbonden te kunnen zijn en te vieren nu de kerken voor grote groepen gesloten zijn.

Met gemeenteleden praten over hun diepste verlangen, hevige pijn of weggestopte ervaring. Of eigenlijk, nog eerder: hen laten inkeren in zichzelf om dat verlangen en die pijn te vinden en te voelen. Precies dát gebeurde bij het kijken naar schilderijen van Vincent van Gogh. Indalen in de emoties van de schilder, en zo bij de eigen emotie terecht komen. Er was een prachtige leerhuis-serie waar dat kon gebeuren…

In onze gepolariseerde samenleving, waar alle tegenspraak over elkaar heen buitelt, blijft deze zin haken. Het klinkt in de Bijbel zo vertrouwd als het gaat om Jezus, die tegen de Farizeeërs in gaat en daar een teken van tegenspraak is. Hij laat zich niet de mond snoeren door gezagsdragers vanuit de tempel. Dat klinkt stoer, toch? Iemand die opkomt voor recht en gerechtigheid, die opkomt voor kwetsbaren, die opkomt voor Gods Koninkrijk. Daar zijn wel een paar mooie plaatjes bij te verzinnen. Helemaal mooi!

Het is september als ik deze bijdrage schrijf, al komt dit jutgoed pas in het novembernummer van ons blad. Maar ik schrijf vanuit wat ik nu voel en de beleving of de ervaring is ook in het najaar nog goed om te delen.

De kerkdienst is de plek waar de gemeente samenkomt. Jong en oud ontmoeten daar elkaar én zijn of raken vertrouwd moet hóe te vieren en te geloven. Via de taal, de verhalen, de rituelen. Hier gaat het over de inwijding van kinderen daarin. Waar is plek voor hen? Hoe leren ze en doen ze mee?