Bij Rechters 5 De ‘historische’ achtergrond van het lied van Debora vormt het laatste gewapende conflict met de grote Kanaänitische enclave in het dal Jizreà De Kanaänieten zijn goed getraind […]

In Jesaja 5,1-7 zingt een geliefde in energieke, agrarische en beeldende taal. Taal die je in het boek Hooglied verwacht. Een wijnbouwer zwoegt zwetend voor zijn druiven. De oogst valt vies tegen. De bittere teleurstelling van de wijnbouwer slaat om in juridische taal van oordeel. Cultuur wordt verwildering, schepping wordt chaos. Ten slotte duidt Jesaja de metafoor en trekt deze door naar het geleefde leven: als je een liefdesband met de God van het recht aangaat, verwacht Hij recht. Maar Hij vindt onrecht.

Bij 2 Samuel 16,1-2a(5) en 2 Timoteüs 2,8-13 Op de avond van Witte Donderdag wordt in vele kerken de eucharistie of het avondmaal gevierd, ter gedachtenis van de maaltijd die […]

Milan en Liva zijn bij opa en oma. Opa’s broer Leo is er ook.Die is er niet vaak.‘Wat heeft hij op zijn arm?’ fluistert Liva.‘Een heel groot litteken’, fluistert Milan.‘Het […]

Bij Exodus 30,11-16 en Marcus 12,38-13,2 Hoe de persoonlijke bijdrage aan het huis Gods ingrijpt in het hart van de mens. Zo zou je kortweg de thematiek van de lezingen […]

Bij Marcus 8,27-9,1 Onze passage neemt een centrale plaats in het Marcusevangelie in. In de voorgaande hoofdstukken is verteld van Jezus’ optreden, zijn wonderbaarlijke genezingen, zijn vreemde gelijkenissen en zijn […]

Bij Marcus 11,1-10 en Marcus 14,1-15,47 We zijn vandaag even terug bij Marcus. Op deze Palmzondag lezen we het intochtverhaal én het lijdensverhaal uit zijn evangelie. Marcus’ passieverhaal – merkwaardig […]

Eén van de kleinste zaden, een mosterdzaad, kan uitgroeien tot een hoge, geelbloeiende, sterk vertakte struik. Jezus gebruikte dit beeld om te laten zien dat geloof, hoe klein het ook begint, kan uitgroeien tot iets groots en krachtigs.

Johannes laat geen moment twijfel bestaan over wat hij wil vertellen: in de ouverture van zijn bericht schrijft hij al ‘dat het woord vlees geworden is en onder ons heeft getabernakeld’ (1:14 – Gr.: skènaoo, ‘zijn tent opslaan’). In die tabernakel manifesteert zich de aanwezigheid van de Eeuwige: hautnah, rakelings nabij. En die aanwezigheid krijgt bij Johannes de gestalte van de ‘eniggeboren Zoon des Vaders’ (1:14). Hij ís de tabernakel.