Na een lange periode van vage klachten en even vage aannames was er ineens een arts die de juiste diagnose stelde: een chronisch-progressieve ziekte die over niet al te lange tijd onherroepelijk zou leiden tot de dood.
Wat is jouw favoriete dag? vroegen we. Twee mensen geven antwoord. Voor de een is het een jaarlijks terugkerende dag, voor de andere een wekelijkse avond.
Column Op maandag 1 juni om half twee ’s middags zat ik met mijn oudste zoon in de theetuin van café De Klomp in Vilsteren. De terrassen waren anderhalf uur […]
Bij Hooglied 2,8-17 Bewondering voor mensen is niet bepaald een bijbels thema. Er is een soort kritische kijk op koningen en profeten. Ze hebben hun zwakke kanten of ze deugen […]
Kijk, ooit figuurzaagde ik in mijn vinger. Lang geleden, maar het litteken is nog duidelijk zichtbaar. Waar mijn pen op mijn middelvinger rust, zit een eeltbobbel. Het duidelijke kleurverschil op […]
Bij Johannes 3,1-16 Victor weet het heel zeker. Wat hij niet kan zien, kan hij ook niet geloven. Toen hij klein was, vertelde zijn moeder van Hans en Grietje en […]
Vier mensen over hun eigen rommel en rommeligheid. Over rondslingerende persoonlijke eigendommen in een gezamenlijke huiskamer, een schilderachtige studentenkamer, een voor even opgeruimd bureau en verbindingspaadjes in de chaos.
Vier mensen vertellen over de plek waar zij stilte vinden: in hun werkkamer, buiten, voor de teevee, in de stilteruimte van een ziekenhuis of zorginstelling.
Begin dit jaar is hij vijftig geworden, Michel Dikken uit Naarden. ‘Het jaar heeft me rust gebracht’, vertelt hij, ‘soms zit ik een hele tijd voor het raam te kijken naar alles wat er gebeurt in mijn tuin. Dat was toen ik jong was wel anders. Ik had een druk leven, met vrienden, uitgaan, mijn opleiding. Zeventien jaar was ik, toen het ongeluk gebeurde.’
