Column Op maandag 1 juni om half twee ’s middags zat ik met mijn oudste zoon in de theetuin van café De Klomp in Vilsteren. De terrassen waren anderhalf uur […]

Bij Hooglied 2,8-17 Bewondering voor mensen is niet bepaald een bijbels thema. Er is een soort kritische kijk op koningen en profeten. Ze hebben hun zwakke kanten of ze deugen […]

Kijk, ooit figuurzaagde ik in mijn vinger. Lang geleden, maar het litteken is nog duidelijk zichtbaar. Waar mijn pen op mijn middelvinger rust, zit een eeltbobbel. Het duidelijke kleurverschil op […]

Bij Johannes 3,1-16 Victor weet het heel zeker. Wat hij niet kan zien, kan hij ook niet geloven. Toen hij klein was, vertelde zijn moeder van Hans en Grietje en […]

Vier mensen over hun eigen rommel en rommeligheid. Over rondslingerende persoonlijke eigendommen in een gezamenlijke huiskamer, een schilderachtige studentenkamer, een voor even opgeruimd bureau en verbindingspaadjes in de chaos.

Vier mensen vertellen over de plek waar zij stilte vinden: in hun werkkamer, buiten, voor de teevee, in de stilteruimte van een ziekenhuis of zorginstelling.

Begin dit jaar is hij vijftig geworden, Michel Dikken uit Naarden. ‘Het jaar heeft me rust gebracht’, vertelt hij, ‘soms zit ik een hele tijd voor het raam te kijken naar alles wat er gebeurt in mijn tuin. Dat was toen ik jong was wel anders. Ik had een druk leven, met vrienden, uitgaan, mijn opleiding. Zeventien jaar was ik, toen het ongeluk gebeurde.’

We vroegen drie mensen naar ‘hun vis’: een marktkoopman voor wie het verkopen van vis zijn inkomen betekent, een hobbyvisser die tot rust komt aan het water, en een geestelijk verzorger.

Bij Jeremia 23,23-29 en Lucas 12,49-59 Voor een zwoele zomerzondag zijn de perikopen uit het leesrooster behoorlijk zwaar. Het zijn ongemakkelijke teksten, die bij veel preekvoorbereiders de neiging zullen oproepen […]