Augustinus’ verkondiging op Hemelvaartsdag 1 Wie overzicht probeert te krijgen van Augustinus’ preken in het algemeen en van zijn preken voor het liturgische jaar in het bijzonder, kan zich verbazen […]

Bij Deuteronomium 24,17-22, Psalmen 113 en Lucas 14,1.7-14 Wet ’elèh ha debarim: ‘Dit zijn de woorden (…)’. Zo begint het laatste boek van de Pentateuch, en ‘deze woorden’ herinneren aan […]

Naast de werkvormen in het themanummer ‘Wij geloven in Jezus’ hier nóg één: een introductie van de Lectio Divina.

Jeremia 32:36 begint door met twee woorden de aandacht te trekken: ‘Welnu! Daarom!’ (Hebr.: ‘attah lakhen). En dan komt de boodschap van JHWH die verteld moet worden. De tekst vertelt het alsof Hij voor Jeruzalem staat, ‘deze stad’ – aanwijzend voornaamwoord. Hij staat erbij en kijkt ernaar. Deze stad heeft het zwaard van Babylon gevoeld; honger en pest hebben er huisgehouden. Welnu! Daarom! In al die droefheid breekt JHWH God met Jeremia’s tekst in.

Ik koester mijn wonden niet, maar ontken ze ook niet. Ik wil er niet toe worden gereduceerd. Een mens is meer dan de klap die hem is toegebracht, meer dan […]

De meeste veranderingen brengen niet waarop was gehoopt. Veranderen is kennelijk lastig. En hoewel verandering niet maakbaar is, blijft het gehoopte resultaat vaker dan nodig uit. Daar zijn minimaal vier redenen voor. Gemakkelijk wordt onderschat hoe ingewikkeld veranderen is; en overschat hoe bekwaam we zijn in verandering begeleiden. De spelaanpak past vaak niet bij de diepgang van de uitdaging.

Verpleeghuisbewoners met dementie komen vaak niet meer uit zichzelf op verhaal. Ze zijn hun inwendige woordenboek kwijt, iedere vanzelfsprekendheid is weg. Maar waar hun gesproken taal hapert, ontmoeten wij hen in muziek. Muziek is ook een taal; muziek en zang blijven het bijna altijd doen.

Achter je bureau bereid je je voor op de dienst van zondag. Je leest de selectie van de teksten die ‘ons’ gegeven zijn. Eerst Jesaja met ‘de wateren, de hemelen, het stof van de aarde, de bergen, de heuvelen in balans’ (40:1). Hij ziet evenwicht en overwicht om verbluft stil te staan bij Gods niet te meten of te peilen, volstrekt uitzonderlijke verhevenheid en almacht. Naast God zijn de volkeren als een druppel die aan de rand van een emmer is blijven hangen. De Libanon komt brandstof tekort, wil je God eren met een passend brandoffer.

Midden in de Veertigdagentijd (zondag Laetare) lijkt het erop dat we even kunnen opademen met Jeremia. En dat terwijl zijn aankondigingen van onheil inderdaad zijn uitgekomen. Een deel van de bevolking is weggevoerd naar Babel. Maar dan krijgen ze een brief met woorden die uitnodigen een nieuwe blik te krijgen – juist daar.