Het gaat niet om heilige plaatsen, al lijkt de lezing van Micha daarheen te verwijzen. Het gaat om ‘God te dienen (…) met eerbied en ontzag’, zoals Hebreeën 12:28 zegt. In de Johanneslezing wordt het beeld gebruikt van een bron en levend water. Het thema ‘waarheid’, ‘waarachtigheid’ (4:18.23.24) is daarbij belangrijk. De waarheid draait niet om een (heilige) plaats, maar om wíe je aanbidt. Driemaal noemt Jezus de Vader (4:21.23), die alles te maken heeft met de Geest (4:23.24, ook driemaal). Hierin openbaart Jezus zich als de gezalfde.

Het gezag van de Bijbel staat onder orthodoxe protestanten in Nederland ter discussie. Niet in de eerste plaats om de wonderen die erin staan of om de historiciteit van de bijbelverhalen, maar omdat christenen de Bijbel in de praktijk heel verschillend uitleggen en toepassen. In zijn boek Geestspraak betoogt theoloog Henk van den Belt dat de Bijbel onfeilbaar betrouwbaar is omdat de heilige Geest daarin spreekt. Maar wat betekent dit precies? Tom en Tabitha gaan uitvoerig met hem in gesprek over hoe we de Bijbel kunnen verstaan. 

De lezingen van deze zondag zijn misschien wat te veel, te machtig voor één preek. Aan Exodus 3:1-6 alleen heb je al meer dan genoeg. Dan Romeinen 8 over het leven in en vanuit Gods Geest, en ten slotte Johannes 3, de ontmoeting in de nacht van Jezus en Nikodemus. Ook voor een stukje als dit zijn deze drie lezingen tezamen wat te veel van het goede. Maar goed, eerst Exodus.

Trinitatis is een theologische zondag, of je dat nu leuk vindt of niet. Een moment van reflectie over wie God is. Kerst is geweest, Pasen, Pinksteren. Feesten die ons aangrijpen in hun heilsbetekenis. God komt in het vlees, gaat ons voor door de dood heen, zendt ons zijn Geest. Trinitatis vraagt naar de ultieme bron van dat alles: God. Wie is de God die zo met ons handelt, die zich zo laat kennen?

Op Wezenzondag maken we in onszelf ruimte voor Pinksteren. Het joodse Wekenfeest en christelijk Pinksteren gaan over iets wat ons overkomt, waarin we geen regie hebben: dat de Eeuwige zijn intrek neemt in de gemeenschap, dat Hij zijn regels in mensenharten schrijft. We bereiden ons erop voor door ontvankelijkheid te oefenen: leeg te zijn van eigen drukte, vrij te zijn voor een nieuw begin, bereid te zijn om de beweging van God in ons toe te laten.

Deze preekschets van Jan Swager is bestemd voor Pinksteren en gaat over Romeinen 8:1-11. Sinds Pinksteren geldt voor ons de ‘wet van de Geest’. Wanneer we ons daardoor laten leiden, ontvangen we leven en vrede.

Dit kindermoment van Jan Swager is geschreven voor Pinksteren. Wanneer de Heilige Geest komt, gebeurt er iets binnen in mensen. Ze beginnen enthousiast te spreken over Jezus. De aansprekende voorbeelden in het kindermoment laten zien wat enthousiasme is: je borrelt als het ware over.

Deze preekschets van Pieter Both laat zien dat de Geest prachtige dingen doet in ons leven. Hij leidt ons leven en overtuigt ons dat we kind van God zijn. Daarnaast doet hij iets met onze angst. Een angstvrij leven is een groot goed in onze tijd waar angst voor het onbekende een grote rol speelt.

‘Vanzelfsprekend’ is in dit artikel het antwoord op de vraag ‘waarom blijf ik?’. Niet dat er dan niets meer te zeggen valt, dat ook andere keuzes te denken zijn, en dat het vanzelfsprekende soms ook aangevochten wordt. En toch, ik blijf!