Hoeveel mensen zouden er zijn die zich aangetrokken voelen tot de persoon van Jezus Christus, maar zonder dat ze de stap durven zetten om zijn leerling te worden? Het is iets waar enquêtes niets over zeggen. Iets dat zich aan de gebruikelijke indelingen onttrekt. Maar juist deze onzichtbare categorie komt vandaag aan de orde in de leerlingen van Johannes de Doper.
‘In die dagen’ (3,1 – NBG51). Welke dagen zouden dat zijn? Lucas vertelt daarover veel, Marcus in het geheel niet en Matteüs houdt het bij deze enkele aanduiding. Er is inmiddels wel wat gebeurd, en wát er gebeurd is vertelt Matteüs als de vervulling der profetie (Jes. 7,14; Mi. 5,1; Hos. 11,1; Jer. 31,15): Jezus is de zoon van David, de zoon van Abraham. Wat in deze twee namen meekomt krijgt in Jezus gestalte. Hij is Immanuel, God met ons, de leidsman die Israël zal weiden, de uit Egypte geroepen zoon.
Op gezette tijden steekt ze soms onbedaarlijk de kop op: de neiging (of is het een dwangmatige behoefte?) te speculeren over het aanstaande einde van alles, liefst met dag en datum erbij. De beoefenaars van het genre zien overal aanduidingen en bewijzen van een naderende finale. Er zijn er zelfs die reikhalzend ernaar uitzien en eventueel een handje zouden willen helpen. Is Jezus ook door dat ‘virus’ aangestoken? De synoptici zetten hem nét een slagje nuchterder neer.
‘Zalig de nederigen van hart’, ‘Zalig de treurenden’, ‘Zalig de zachtmoedigen’, ‘Zalig de naar gerechtigheid hongerenden en dorstenden’, ‘Zalig de barmhartigen’, ‘Zalig de zuiveren van hart’, ‘Zalig de vredestichters’, ‘Zalig de vanwege gerechtigheid vervolgden’: met deze proclamaties laat Matteüs Jezus zijn eerste grote redevoering – de Bergrede – openen.
De scène waarmee de perikoop uit Lucas begint, is er één van ellende in het meervoud. De melaatsen die Jezus tegenkomt zijn fysiek ziek, ze moeten daarom op afstand van gezonde mensen blijven (zie de afstand waarop ze blijven staan, 17,12). Bovendien gelden ze ook als onrein in religieuze zin, en het is ook nog een groep waarin ten minste één Samaritaan zit (17,16), een bevolkingscategorie ten opzichte van wie de Joden afstand bewaarden, althans in theorie.
Henk Bakker is een vooraanstaand theoloog en docent aan de Vrije Universiteit Amsterdam. Met zijn nieuwste boek, Christus, levert hij een diepgaande studie over de ontwikkeling van het geloof in Jezus binnen het vroege christendom. Dit werk bouwt voort op zijn eerdere publicatie Jezus uit 2020, waarin hij de historische Jezus binnen zijn Joodse context plaatste.
In navolging van zijn boek Diepgeworteld heeft Richard Groenenboom een reeks videopodcasts ontwikkeld die de thema’s van het boek verdiepen en actualiseren. Deze afleveringen van de podcast De Stem bieden een unieke inkijk in de levens van vervolgde christenen en de lessen die zij ons leren over standvastig geloven in een seculiere wereld.
De mens is al sinds het begin der tijden gefascineerd door liefde en seksualiteit. In zijn nieuwe boek Betoverd door begeerte. Liefde en lust in de wereld van Bijbel en oudheid neemt Daniël De Waele ons mee op een intrigerende reis naar de oudheid en bijbelse tijden. Hoe keek men destijds naar seksuele geaardheden, voortplanting, prostitutie en grensoverschrijdend gedrag? De Waele laat zien hoe de mensheid naar manieren zocht om de ontembare vurigheid van liefde en seksualiteit toch te bedwingen. Hoe ongeremdheid in heidense tijden aan de andere kant doorsloeg in christelijke ascese. En hoe de rabbijnen het verlangen niet als last maar als iets positiefs beschouwden.
In het christelijk geloof draait het leven niet in de eerste plaats om meer doen, maar om dieper geworteld raken in onze identiteit als kinderen van God. In onderstaand fragment uit Proeven en watertanden van Ronald Westerbeek wordt beschreven hoe vertrouwelijke omgang met Vader, Zoon en Geest leidt tot innerlijke vernieuwing en betrokkenheid bij Gods Koninkrijk.
