Het Jodendom wijst de mensen op drie bronnen voor een goede wijze van samenleven. Het is niet zo moeilijk – inspirerend zelfs! – om vanuit dié samenleving naar de onze te kijken. Wat is bij ons nodig om werkelijk ‘een gemeenschap van ménsen’ te zijn…?

Onder de titel “Christus” schreef Henk Bakker een mooi vervolg op zijn boek “Jezus” dat enkele jaren geleden uitkwam. Deze keer ligt het hoofdaccent op de Paulusbrieven en het Johannesevangelie. Een centrale gedachte die als een refrein door het boek wordt uitgewerkt is de sterke verwevenheid van openbaring en ervaring. De ondertitel van het boek luidt: “Hoe het geloof in Jezus zich ontwikkelde in het vroege christendom”. Bakker laat zien dat dit geloof zich ontwikkelde dwars door die verwevenheid heen, in het zich aan elkaar opschuren van Joodse en christelijke overtuigingen en heel concrete geleefde geschiedenis. Theologische uitspraken komen op uit het leven zelf en liggen daarmee in de levens van mensen verwikkeld, zo verwoordt hij het op pp. 23-24.

De gelijkenissen van Jezus zijn uit het leven gegrepen, maar wel uit het leven van zíjn tijd. Wanneer je iets van de context gaat ontdekken, komen deze verhalen opnieuw tot leven. In Onvoorstelbaar bespreekt Bernhard Reitsma acht gelijkenissen en betrekt daarbij de context van Jezus’ tijd en van het Midden-Oosten. De gelijkenissen spreken van adembenemende liefde. Wie de liefde van Jezus echt geproefd heeft, kan toch eigenlijk niet anders dan Hem volgen? Lees hieronder een fragment over de gelijkenis van de barmhartige Samaritaan:

Shura Lipovsky is schrijfster, componiste, zangeres van het Jiddische lied en spiritueel coach vanuit kabbalistisch/chassidische wijsheid en psychosynthese. Ze vertelt welke vormen van extase het jodendom kent.

Ook het jodendom kent vormen van extase. De bewust gezochte extase door kabbalisten. De extase waarin ieder mens kan raken bij een intensieve bestudering van de heilige geschriften. En allerlei vormen van extase daartussenin.

Het is vaak gezegd dat het joodse volk destijds op herders neerkeek. Alsof zij onbetrouwbare, verachtelijke lieden waren. Daaraan kon een mooi motief verbonden worden: God stuurt zijn engelen in de Kerstnacht het eerst naar mensen die niet meetelden. Riemer Roukema gaat hier op op in.

In dit artikel bekijkt Gert van Klinken het thema grond, en met name de rol van Israël, in de loop van de afgelopen jaren. Hugo de Groot blijkt een belangrijke rol te hebben gespeeld in beleid over het al dan niet toelaten van joodse immigranten.

Het verhaal over de wandelende Jood is een bekende legende; hij moet over de aarde blijven zwerven, zonder te sterven. Het eeuwige nomadische bestaan benadrukt het verlangen van de mens naar thuis zijn.

Het is etenstijd, broodtijd. Het Marcusevangelie verhaalt er drie zondagen over. Maar hoe eet je een beetje netjes, zoals we gewend zijn? Want als je de traditie al niet in ere houdt bij het eten, dan zul je al die andere goede gewoontes ook wel niet onderhouden. Tussen traditie en vernieuwing, tussen eerbied voor wat ons is aangereikt en betekenisloze vormvastheid, tussen buitenkant en Binnenkant, daarover gaat het Vandaag. Wie is rein van hart?