“Ik krijg maar geen briefje uit de hemel, dus ik zal maar gaan.” Zo kwam ik 40 jaar geleden als 18-jarige tot de stap om theologie te gaan studeren. Als kleindochter van Nederlandse zendelingen in het toenmalige Nederlands-Indië leefde ik sterk met het idee van roeping. Maar hoe werkt dat eigenlijk? Ik had wel ideeën, maar roeping volgen begint met een eerste stap. Zonder briefje, maar vanuit een onmiskenbare drang. Rechtstreeks het onbekende in.

Is hoop naïef of juist wijs? Gaat hoop altijd samen met optimisme? En moeten we per se hoopvol zijn? Geestelijk begeleider Jan Venderbos las het boek Hoop van historicus Philipp Blom en Hoopvol pessimisme van filosoof Mara van der Lugt. Hij leert dat er moed nodig is om hoopvol te blijven en dat er naast greenwashing ook zoiets als hopewashing bestaat.

In Liefde, lijden, leven behandelt de auteur in veertig korte hoofdstukken grote levensvragen. Waarom kan liefde wel verwond worden, maar nooit teleurgesteld? Hoe gaan we om met lijden? De auteur verkent daarnaast de kracht van Christus’ woorden ‘Ik ben gekomen om leven te geven’ in tijden van onzekerheid, ziekte en verlies.

Hoe zit het met jongeren en geloof? Gen Z lijkt meer interesse te hebben in religie, klopt aan bij kerken en staat open voor zingevingsvragen. De mentale gezondheid van jongeren gaat achteruit door prestatiedruk, sociale media, oorlogsdreiging, klimaatcrisis en woningnood. Stevige uitspraken. Maar wat is het perspectief van de jongeren zelf? Hoe ervaren zij de aan hen toegeschreven ‘zoektocht naar zin’? Nathan en Rozamaryn, de Jonge Theologen der Nederlanden, schrijven elke maand een column over wat hun eigen generatie beweegt. Deze maand de column van Rozamaryn over ‘Tijdelijkheid’.

Met wie voer je liever een pastoraal gesprek? Met een oude of jonge predikant, pastor, ouderling? Soms zegt leeftijd iets over ervaring en kunde. Gemiddeld genomen heeft een oudere meer meegemaakt. Toch kun je je vergissen: iemand die oud is, heeft een hogere leeftijd, maar dat zegt niet alles over het resultaat van het gesprek. Een jongere kan onbevangen vragen stellen, simpelweg omdat die bepaalde dingen nog niet kan weten. Die onbevangenheid kan ook heel prettig zijn.

‘Wie heeft jou geïnspireerd op jouw geloofsweg?’ Op deze vraag antwoorden mensen, is mijn ervaring, heel vaak: mijn opa of oma, die gelovig leefden en voor mij hebben gebeden. Ook als ouders andere wegen gingen, wisten kleinkinderen: opa en oma zijn gelovig en bidden. Ze zijn met hun leven een voorbeeld, een levende herinnering aan wie God zou kunnen zijn.

Wijsheid ontstaat niet door opleiding, afkomst, leeftijd, status, bezit of levenservaring. Wijsheid groeit waar mensen vertrouwen hebben, openstaan voor elkaar, bereid zijn te luisteren en aandacht geven aan de stem van God in hun hart.

Therapie floreert. We kloppen massaal aan bij psychologen, psychiaters en coaches voor hulp bij onze problemen. Naast de officiële instanties zijn er zelfhulpboeken, zelfhulpgoeroes en zelfhulpproducten: van theezakjes met levensvragen tot saliewierrookstokjes om je huis mee te reinigen. Katie Vlaardingerbroek dook in onze therapiecultuur, als religiewetenschapper en als ervaringsdeskundige in de ggz, en schreef het boek Nederland therapieland. Redacteur Maartje Amelink ging met haar in gesprek.

“Wie ben ik als ik niet werk?” Die prangende vraag stond centraal tijdens een gespreksavond in Antwerpen, georganiseerd volgens het Estuary-protocol. Een zorgvuldig vormgegeven gespreksvorm waarin mensen in een kring zitten, thema’s pitchen, en dan één vraag kiezen om samen uit te diepen. Estuary draait niet om debat of profilering, maar om je al luisterend en sprekend te verdiepen in elkaars leefwerelden.