Op 1 juli vieren we dat de slavernij 150 jaar geleden niet alleen formeel, maar ook in de praktijk afgeschaft werd, en breekt er een nationaal Herdenkingsjaar Slavernijverleden aan. In het afgelopen jaar is het slavernijverleden ook volop onder de aandacht gekomen en bediscussieerd waarbij de regering zelfs formeel excuses heeft gemaakt voor haar gedrag in het verleden. De grote vraag is echter of we in bredere zin wel kunnen spreken van een slavernijverleden.

Het aan de lezing van deze zondag voorafgaande hoofdstuk 12 ging over Jezus als de trouwe knecht des Heren (Matteüs 12:18-21). In vers 22-37 kwam de tegenwerking tegen Hem aan de orde. De schriftgeleerden en farizeeën wilden een teken (38-45) en zijn eigen familie getuigde van onbegrip (46-50). In het laatste vers (50) heeft de hoop het overwicht – er zal zich een nieuwe kring vormen, een nieuwe familie: ‘Al wie doet de wil van mijn Vader die in de hemel is, die is mijn broeder en zuster en moeder.’

‘Juich, Sion – de koning van God is in aantocht,’ roept Zacharia. Zittend op een bescheiden rijdier draagt Hij gerechtigheid en zege, strijdwagens en paarden verjaagt Hij. Wereldwijd brengt Hij vrede. De psalm roept op tot lof aan God om zijn grote en goede daden – ook aan kleine en gebukte mensen (145:14-16). De apostel schrijft aan de Romeinen hoe mensen die zich toevertrouwen aan de Heer vrij zijn tot gerechtigheid, geen slaaf meer van de zonde. Leven, niet meer de dood is hun deel.

Als het gaat om persoonlijke geloofsbeleving, dan wordt soms gevraagd: wat raakt je? Voor de een is dat een Bijbeltekst of een lied, voor de ander kunst of de natuur. Voor mij is dat heel specifiek de vroegmoderne Engelse religieuze poëzie, waarin ik God telkens opnieuw leer kennen. In dit artikel gaan we terug in de tijd, op zoek naar hoe oude woorden ons geloof nieuw leven in kunnen blazen.

Voor een zondag in de zomer schreef Marinus Beute deze preekschets over het op reis gaan, optrekken van Israël richting het beloofde land. Ook in je eigen leven of nu in vakantietijd richting je vakantiebestemming is een planning nodig, maar .. kun je wel vooruit plannen, of bid je beter per dag ‘Sta op, Heer… ‘ en als je aankomt ‘Rust uit, Heer…’ (Numeri 10). Wie heeft de lead in jouw leven en waaruit blijkt dat?

Marinus Beute pakt voor deze zomer een bepaald niet luchtig onderwerp bij de kop. Maar net als een bosbrand net zo weinig gewenst is als een ijsje gewenst is op een zomerdag, mag ook dit onderwerp van Gods heiligheid zo aan de orde komen.

De naam ‘beschermheiligen’ pretendeert dat zij ervoor kunnen zorgen dat je veilig bent voor ziekte en andere gevaren, met name onderweg. Marian Geurtsen nuanceert dat en wijst op de parallel tussen legenden en bijbelverhalen.

Rond Jezus scheiden zich de geesten: dat moet maar eens in alle duidelijkheid gezegd worden. Niks vrede – het zwaard en tweedracht. Breuk tussen huisgenoten die elkaars vijanden worden: erger kan nauwelijks. Jeremia – hij gans anders – geeft een opmerkelijk advies aan wie gevankelijk naar Babel zijn afgevoerd: Zoek vrede voor uitgerekend die stad! In haar vrede zul je vrede vinden – huisgenoten zijn, bij wijze van spreken.

Door de tijden heen kwamen en komen bewegingen op gang. André Wesche gaat met zevenmijlslaarzen door de geschiedenis en geeft een overzicht van positieve, inspirerende bewegingen. Als eerste noemt hij de beweging die met Jezus van Nazareth begon en tussen ‘Pasen en Hemelvaart’ op gang kwam.