De meeste mensen in Nederland hebben stemrecht. Voor migranten zonder verblijfsvergunning geldt dat niet. Toch ervaren zij elke dag de gevolgen van het overheidsbeleid.

De laatste jaren schrijf ik steeds meer. Ik vind schrijven boeiend en plezierig. Je bereikt veel mensen, ook op langere termijn. Het schrijven helpt om mijn gedachten boven water te krijgen, kritisch te onderzoeken op hun coherentie en te ordenen tot een logisch geheel. Ik loop vooral warm voor spiritualiteit en christelijk geloof. Ik kan schrijven over datgene waaruit ik leef. Als ik terugblik op mijn schrijftechniek dan merk ik een aantal constanten op en evengoed een evolutie. Ik deel zeg raag met je.

Eerst kijken of je kunt repareren, lenen of delen. Maar doe je boodschappen vervolgens royaal, zodat je je naaste recht in de ogen kunt kijken. Paul Schenderling bepleit een verschuiving van groei naar bloei.

Hanneke Allewijn bezocht de tentoonstelling Kunst in het derde rijk en was onder de indruk. Kan geschiedenis zich herhalen?

Staat de vrijheid van godsdienst in Nederland onder druk? Moslimhaat raakt ook het christendom. Daarom een oproep aan kerken van Mounir Samuel.

Kan een archief inspirerend zijn voor de manier waarop kerken met hun schatten omgaan? Hanneke Allewijn ziet hoe de vorm eraan mee kan werken dat een collectie niet ligt te verstoffen.

Het lijkt de meeste triviale waarheid die maar denkbaar is. Wij staan op de aarde, leven van wat van de grond komt en zijn gemaakt van dezelfde grondstof. Daarom moeten we voor de grond zorgen als wij voor onszelf willen zorgen. Toch vergeten wij dit voortdurend. Wij vergiftigen en vergeten de grond. Het eerste is natuurlijk het ergste. Maar het tweede is er de oorzaak van.

Ze schreef er al een boek over en schrijft nu hier om ons mee te krijgen in haar bevlogenheid voor duurzaam leven. Ze werd zelf aangeraakt door Franciscus van Assisi én de huidige paus Franciscus.

Agnes (72 jaar) maakt zich zorgen over de toekomst. Ze is niet zo bezig met haar eigen toekomst, al hoopt ze nog lange tijd gezond te blijven. Ze vraagt zich vooral af of er ooit oplossingen komen voor de crisissen in de wereld en in ons land. ‘Er is zoveel nood, ver weg en dichtbij. Oorlogen, zoveel mensen op de vlucht, het klimaat, armoede en honger… Het lijkt wel alsof de problemen zich steeds verder opstapelen.’