Geestelijk verzorger Jody van der Velde schrijft over het belang van schroom in de geestelijke verzorging. Het woord schroom heeft meerdere betekenissen, zoals verlegenheid, angst of terughoudendheid. Maar waarom is schroom zo belangrijk in het verlenen van geestelijke steun?

Eindtijdfascisme is geen randverschijnsel meer, ziet ook Fulco Timmers. Techbro’s als Elon Musk en Peter Thiel geloven dat de wereld reddeloos is verloren en maken plannen om een kleine elite van een aanstaande ramp te redden. De ‘zondvloed-thematiek’ die aan dit denken ten grondslag ligt, wordt in verschillende SF-films verbeeld, waaronder I Am Mother. Wanneer Fulco deze film echter vergelijkt met het verhaal van Noach, valt hem iets op. In tegenstelling tot de robot-moeder uit de film, ontmoeten we in het Bijbelverhaal een God die twijfelt – en dat maakt al het verschil.

Eén van de kleinste zaden, een mosterdzaad, kan uitgroeien tot een hoge, geelbloeiende, sterk vertakte struik. Jezus gebruikte dit beeld om te laten zien dat geloof, hoe klein het ook begint, kan uitgroeien tot iets groots en krachtigs.

Hoe doen ze het toch, die mensen die een boek schrijven? Is het een roeping of noeste arbeid? Geeft de nacht een creatieve boost of totale paniek? En wat doe je eigenlijk als de inspiratie ver te zoeken is? Deze keer schuiven we aan de schrijftafel van Mirjam Bogerd en horen we de drijfveer achter haar woordendrift.

Het was een vroege ochtend in Ekeren-Donk. Ik liep langs verlaten akkers, nog voor de wereld ontwaakte. Het licht viel zacht door de takken van de wilgen. Boven mij klonk het ritmische tikken van een specht. Op zulke momenten overvalt me een diep gevoel van thuiskomen — niet in een huis, maar in iets groters: in wat door paus Franciscus in zijn encycliek ‘Laudato Si’’ ‘ons gemeenschappelijk huis’ wordt genoemd.

In het boek Deuteronomium is de hoogste joodse geloofsbelijdenis te vinden: “Hoor, Israël, de Heer onze God, de Heer is één!’, in het Hebreeuws uitgesproken als ‘Sjema Jisraël, Adonai Elohénoe, Adonai echád’ (Deuteronomium 6:4). Zonder dit vers, dat naar het eerste woord bekendstaat als het sjema, is het hele joodse monotheïsme ondenkbaar. Dit vers ‘leeft’ als geen ander. De gelovige staat ermee op en gaat ermee naar bed. Met dit vers op de lippen blaast hij ook de laatste adem uit. Het is dan ook niet voor niets dat juist deze tekst als een soort vademecum te vinden is in de mezoeza en de tefilien.

Soms glipt een zaadje onopgemerkt uit de zak. Je merkt het niet eens. Maar jaren later blijkt precies dat zaadje uitgegroeid te zijn tot een hoge struik, waarin vogels nestelen.

Psalm 126 gebruikt beelden uit het leven van alledag als een troostend en didactisch middel. De ervaring van de droge woestijn en het water dat door de hemel wordt gegeven. De ervaring van de zaaier die met moeite zaait, maar grote vreugde kent als de oogst binnengehaald kan worden.

Maartje Amelink liep vijf dagen mee met de ‘peacewalk’, een initiatief van theoloog Rikko Voorberg. De Nederlandse editie startte 25 april in Amsterdam en duurde acht dagen. In Kleef namen de Duitsers het stokje over. Het uiteindelijke eindstation van de wandeltocht is Jeruzalem. Maartje reflecteert op haar beleving van de wandeltocht door Nederland en op de vraag of en hoe zo’n wandeling kan bijdragen aan vrede.