Ongelofelijk maar waar: het is alweer december. Ook dit jaar zijn er weer tientallen boeken verslonden door alle taalliefhebbers van Nederland. Wij zijn benieuwd wélke boeken, en dan natuurlijk specifiek op het vlak van theologie, religie en zingeving. Van klassiekers tot net verschenen, en alles ertussenin. We vroegen daarom naar de eindejaarslijstjes van onze vertrouwde columnisten en auteurs. Welke drie boeken wisten hen dit jaar het meest te raken? Deze week het lijstje van Arnold Huijgen.

In deze bijdrage ga ik in op twee gebeurtenissen uit het leven van Hildegard waarin er sprake is van hoop en wanhoop. Deze gebeurtenissen hebben te maken met haar roeping tot profetes. Rond haar veertigste levensjaar ontving Hildegard van God in een visioen de opdracht om zijn wegen bekend te maken in een tijd van geloofstwijfel. Deze opdracht kon zij echter niet vervullen, omdat de middeleeuwse vrouw gezien werd als ondergeschikt aan de man. En daarom kon zij met haar profetische opdracht niet in de openbaarheid treden.

Chiara Degenfeld ontdekte tijdens haar studie de ‘Theologie van het Lichaam’ van Paus Johannes Paulus II; zijn grote levenswerk dat resulteerde in een boek van bijna achthonderd pagina’s. Voor Chiara veranderde het haar blik op lichamelijkheid, liefde en seksualiteit: “Onze lichamen vertellen iets over God.”

De weg was gevaarlijk, de toekomst onzeker en het land onbekend. Toch besloot de Moabitische Ruth haar schoonmoeder Naomi te volgen. Terug naar het land van Naomi’s herinneringen, naar de plek waar verlies en hoop elkaar raakten.

Jezus zei: ‘Kom zoals je bent, maar blijf niet zoals je was’. Jezus was open en toch radicaal. In wat Hij zei en deed, gingen liefde en waarheid samen.

Zoals je kunt groeien in moed, kun je ook groeien in openheid. Anderen helpen ons daarbij; zij zijn ons tot voorbeeld. En er is een belangrijke voorwaarde voor echte openheid: dat we de ander en onszelf aanvaarden op het punt waar we zijn, zonder vooroordelen.

Angst vormt één van de voornaamste belemmeringen is om open te zijn. We lopen immers liever weg van angst, of van datgene wat ons angst bezorgt, wat het ook is. Trouwens: je openstellen kan op zich al een bron van angst zijn. Want wie weet wat er op je afkomt, als je je openstelt.

Openheid is een bewuste keus; misschien wel de belangrijkste in een mensenleven. In de vertrouwde omgeving van de wereld om je heen lijkt openheid bijna vanzelf te gaan. Tenminste, als je bereid bent anderen te leren kennen, naar anderen te luisteren, en met anderen van gedachten te wisselen.

Hoe zeg je rustig en eerlijk tegen iemand wat je ergens van vindt? Hoe kun je zelf op een goede manier een minder leuke boodschap ontvangen? Hoe blijf je open naar elkaar, zonder direct in allerlei emoties te schieten?