In dit nummer over ‘heil’ mag een beschouwing over ‘vrede’ natuurlijk niet ontbreken. De theoloog Stefan Paas schreef er een boek over, Vrede op aarde, en binnenkort komt zijn tweede, in het verlengde. In dit artikel probeert Sake Stoppels de gedachten uit deze boeken samen te vatten.
In een themanummer beginnen we altijd met een inleiding. Waar gaat het over? Wat is ‘heil’ eigenlijk en wat doet die seculiere tijd ertoe? De artikelen op een rij, met een korte aanduiding van de inhoud, geeft al een mooie rode draad.
Ook in Rotterdam-Zuid, in de wijk Noorderlicht-Charlois, wordt gepionierd. Er worden nieuwe manieren gezocht en beproefd om wezenlijk kerk te zijn, om een plek te zijn waar mensen elkaar en God kunnen ontmoeten. Vanuit die praktijk dit verhaal.
Bij de pioniersplek LUX in Den Haag komen veel twintigers en dertigers, met hun verlangens en worstelingen. Ze willen ten diepste horen en praten over zonde en verzoening, maar zonder die beladen woorden zelf. Hoe doen ze dat daar? Aan de hand van twee cursussen wordt een weg gewezen…
Gerard van Broekhuizen bespreekt waarom het herdenken van Stefanus op tweede kerstdag, volgens de liturgie, een mooie reflectievraag opwerpt. Hij doet dit aan de hand van een Oud Noorse preek over Stefanus.
‘Heer, als U hier geweest was…’. ‘Heer, ik geloof dat U de Messias bent’. Twee zinnetjes:
verwijt en geloof gaan bij Marta hand in hand.
Er is een lied dat zo begint: ‘Dat een nieuwe wereld komen zal, waar brood genoeg en water stroomt voor allen.’
Reinier Sonneveld voert in deze aflevering een pleidooi voor een radicale stelling: alle mensen zullen eeuwig met elkaar voortleven. Daders zullen verantwoording moeten afleggen tegenover hun slachtoffers, en uiteindelijk zullen we ons allemaal met elkaar verzoenen en genezen. Reinier Sonneveld gebruikt daarbij algemene argumenten die hij noemt in zijn boek Het einde van de hel, zoals het wetenschappelijke onderzoek naar bijna-doodervaringen.
‘Wij zijn nog in leven!’ Deze dankbare ontboezeming had zomaar uit de mond van Jezus’ vriend Lazarus kunnen komen na zijn wonderbaarlijke opwekking uit de dood. Maar Lazarus houdt zijn mond stijf dicht. Hij zegt geen woord. Deze heerlijke verzuchting hebben we te danken aan de profeet Jeremia (Klaagliederen 3:22). Aan hem die omwille van zijn roeping vele smarten, verdachtmakingen, onheuse bejegeningen moest ondergaan – omdat hij ongenadige kritiek leverde op de religieuze en politieke leiders rondom Jeruzalem en de tempel – worden vijf klaagliederen toegeschreven. Een opmerkelijk aantal: voor elke Tora-rol één.
