God nodigt overvloedig uit tot het feest van Zijn Koninkrijk, maar die uitnodiging vraagt om een levenshouding die past bij het Licht dat Hij geeft. Het vraagt om een passend ‘kleed’, oftewel leven.

Jona’s denken over God, mensen, de schepping wordt gevoed vanuit haat. Hij denkt daardoor te klein over God en verantwoordelijkheid voor onze medemens. Het open einde laat ruimte voor de vraag hoe wij zelf die verantwoordelijkheid kunnen nemen.

We vinden onze identiteit belangrijk en we willen authentiek zijn. Hoe dit mogelijk is, leer je alleen van Jezus door zijn daden en onderwijs.

De Bergrede begint met een korte serie zaligsprekingen, uitspraken over wie Jezus gelukkig noemt. Ze leggen uit hoe je een burger van Gods koninkrijk wordt.

In het leven van Jezus is gerechtigheid essentieel. In deze preekschets verklaart Jezus dat Gods gerechtigheid te volbrengen het wezen van zijn roeping en zijn komst op aarde is. Zijn doop door Johannes is daarvoor fundamenteel.

Jezus doorbreekt zowel familiecodes als religieuze kaders, waardoor mensen Hem verkeerd beoordelen. Wie alleen door zijn eigen bril kijkt, sluit zich af voor de Geest en mist Gods werk. Jezus nodigt uit tot een open hart, waar liefde de nieuwe familie vormt.

Paulus laat in Romeinen 8 zien dat de Geest ons opneemt in Gods gezin, zodat wij God ‘Abba, Vader’ mogen noemen. Te midden van een zuchtende wereld draagt Gods liefde ons. Trinitatis viert die zorgende, betrouwbare nabijheid waarin ieder mens mag thuiskomen.

De weerstand tegen gemeenschap met heidengelovigen binnen de gemeente in Jeruzalem is Petrus aanvankelijk niet vreemd. Maar hij leert – met de gemeente toen en nu – dat Christus’ getuigen over grenzen heen naar mensen mag omzien die Christus niet kunnen missen.

Exaudi staat in de tussenruimte tussen Hemelvaart en Pinksteren, waar de kerk wacht in kwetsbaarheid en verwachting. In Johannes 17 bidt Jezus vol liefde en trouw voor zijn leerlingen en voor ons, zodat we weten dat Hij ons niet alleen achterlaat.