In het leven van Jezus is gerechtigheid essentieel. In deze preekschets verklaart Jezus dat Gods gerechtigheid te volbrengen het wezen van zijn roeping en zijn komst op aarde is. Zijn doop door Johannes is daarvoor fundamenteel.

Jezus doorbreekt zowel familiecodes als religieuze kaders, waardoor mensen Hem verkeerd beoordelen. Wie alleen door zijn eigen bril kijkt, sluit zich af voor de Geest en mist Gods werk. Jezus nodigt uit tot een open hart, waar liefde de nieuwe familie vormt.

Paulus laat in Romeinen 8 zien dat de Geest ons opneemt in Gods gezin, zodat wij God ‘Abba, Vader’ mogen noemen. Te midden van een zuchtende wereld draagt Gods liefde ons. Trinitatis viert die zorgende, betrouwbare nabijheid waarin ieder mens mag thuiskomen.

De weerstand tegen gemeenschap met heidengelovigen binnen de gemeente in Jeruzalem is Petrus aanvankelijk niet vreemd. Maar hij leert – met de gemeente toen en nu – dat Christus’ getuigen over grenzen heen naar mensen mag omzien die Christus niet kunnen missen.

Exaudi staat in de tussenruimte tussen Hemelvaart en Pinksteren, waar de kerk wacht in kwetsbaarheid en verwachting. In Johannes 17 bidt Jezus vol liefde en trouw voor zijn leerlingen en voor ons, zodat we weten dat Hij ons niet alleen achterlaat.

‘Heer, gaat U in déze tijd voor Israël het koningschap herstellen?’ Deze vraag van de leerlingen zou duidelijk maken dat ze het nog altijd niet begrepen hebben. Maar klopt dat wel? En wij, hebben wij het dan wel goed begrepen?

We vragen (rogare) God veel dingen. In de Bijbel wordt ook regelmatig gebeden om wraak. De connotatie van wraak is in onze samenleving negatief. De preek is vooral een aansporing ook te bidden om wraak. Want Gods wraak is anders dan menselijk wraak.

Gedachten over het lijdensevangelie volgens Matteüs.

Wanneer Jezus aan het kruis alles heeft volbracht, buigt Hij het hoofd. Niet om daarmee aan te geven dat Hij verslagen is. Maar als een teken van zijn onderwerping aan de wil van de Vader.